(ភ្នំពេញ)៖ តើអ្នកធ្លាប់ចាប់អារម្មណ៍ពីអារម្មណ៍ខ្លួនឯងទេ នៅពេលដែលដើរតាមដងផ្លូវដ៏ស្អាតមានដើមឈើអមសងខាង ឬអង្គុយលេងក្នុងសួនច្បារសាធារណៈដែលគេថែទាំបានយ៉ាងល្អ?

ដោយមិនដឹងខ្លួន អ្នកនឹងដកដង្ហើមបានវែងជាងមុន។ ស្មាដែលធ្លាប់តែតានតឹង ក៏ប្រែជាធូរស្រាល។ អ្នកមានអារម្មណ៍ថាស្ងប់ស្ងាត់ សុវត្ថិភាព និងសប្បាយចិត្តជាងមុន។ អ្នកនឹងដើរយឺតៗ ហើយចេះវាយតម្លៃភាពស្រស់ស្អាតនៅជុំវិញខ្លួន។ បរិស្ថានស្អាត មានថាមពលដ៏អស្ចារ្យក្នុងការលើកស្ទួយស្មារតីរបស់មនុស្ស។ នេះមិនមែនជារឿងចៃដន្យនោះទេ។

បរិយាកាសជុំវិញខ្លួន មានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងមកលើគំនិត អារម្មណ៍ និងអាកប្បកិរិយារបស់យើង។ បរិស្ថានដែលយើងរស់នៅ មិនមែនគ្រាន់តែនៅព័ទ្ធជុំវិញយើងនោះទេ ប៉ុន្តែបានលត់ដំ និងកែប្រែយើង។ ផ្លូវថ្នល់ស្អាត ឧទ្យានស្រស់បំព្រង សហគមន៍មានសណ្តាប់ធ្នាប់ និងលំហសាធារណៈដែលត្រូវបានថែទាំយ៉ាងល្អ បង្កើតបានច្រើនជាងសហគមន៍ដែលទាក់ទាញភ្នែក។ ទីកន្លែងទាំងនេះ ជួយបណ្តុះនូវសុខភាពផ្លូវចិត្តឱ្យកាន់តែល្អប្រសើរ ទំនាក់ទំនងកាន់តែរឹងមាំ និងសង្គមដែលមានក្តីមេត្តាករុណាកាន់តែច្រើន។

អ្នកចិត្តសាស្ត្របានយល់ជាយូរមកហើយថា បរិស្ថានរូបវន្តជុំវិញខ្លួន ជះឥទ្ធិពលដល់សុខុមាលភាពផ្លូវចិត្ត។ នៅពេលផ្លូវថ្នល់មានភាពស្អាតបាត ហើយទីកន្លែងសាធារណៈទទួលបានការថែទាំ មនុស្សតែងតែមានកម្រិតភាពតានតឹង (ស្ត្រេស) និងការថប់បារម្ភទាប។ សម្រស់ធម្មជាតិ បរិស្ថានមានរបៀបរៀបរយ និងខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធ ផ្តល់នូវអារម្មណ៍កក់ក្តៅ និងមានស្ថិរភាព។ ផ្ទុយទៅវិញ តំបន់ដែលពោរពេញដោយសំរាម ការបោះបង់ចោលមិនថែទាំ និងការបំពុល ច្រើនតែបង្កឱ្យមានអារម្មណ៍មិនស្រួលមួម៉ៅ ធុញថប់ កម្សត់ និងសូម្បីតែអស់សង្ឃឹម។

ភាពស្អាត ផ្ដល់នូវសារដ៏សំខាន់ៗ ដោយប្រាប់យើងថា៖

*មានមនុស្សកំពុងយកចិត្តទុកដាក់
*សហគមន៍នេះផ្តល់តម្លៃឱ្យខ្លួនឯង
*មាននរណាម្នាក់ជឿជាក់ថាទីកន្លែងនេះ និងប្រជាជនដែលរស់នៅទីនេះ ពិតជាមានតម្លៃស័ក្តិសមនឹងការការពារ។
*សារនោះមានឥទ្ធិពលផ្លូវចិត្តយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដែលលើកទឹកចិត្តឱ្យមានការទុកចិត្ត ការគោរព និងសុទិដ្ឋិនិយម។

មនុស្សតែងតែឆ្លើយតបទៅនឹងបរិស្ថានជុំវិញខ្លួនដោយធម្មជាតិ។ នៅពេលដែលលំហសាធារណៈមានភាពស្អាតបាត មនុស្សម្នាក់ៗក៏មានទំនោរចូលរួមថែរក្សាឱ្យស្អាតដូចគ្នា។ នៅពេលឧទ្យានមានភាពស្រស់ស្អាត គ្រួសារនានានឹងទៅកម្សាន្តទីនោះកាន់តែច្រើន។ នៅពេលផ្លូវថ្នល់គ្មានសំរាម ប្រជាពលរដ្ឋក៏មានឆន្ទៈគោរពទ្រព្យសម្បត្តិសាធារណៈ និងថែរក្សាសហគមន៍របស់ពួកគេកាន់តែច្រើនដែរ។ បរិស្ថានល្អ លើកទឹកចិត្តឱ្យមានអាកប្បកិរិយាល្អ។

ផ្ទុយទៅវិញ បរិស្ថានដែលខ្វះការថែទាំ តែងតែនាំឱ្យមានការបំផ្លាញបន្តបន្ទាប់។ សំរាម ទាក់ទាញសំរាមឱ្យកើនឡើង។ ការគូសវាសផ្តេសផ្តាសនាំឱ្យមានការបំផ្លិចបំផ្លាញកាន់តែច្រើន។ លំហសាធារណៈដែលខូចខាត អាចកាត់បន្ថយស្មារតីទទួលខុសត្រូវ និងមោទនភាពសហគមន៍របស់ប្រជាជនបន្តិចម្តងៗ។ យូរៗទៅ ភាពរញ៉េរញ៉ៃនៃទីកន្លែងរូបវន្ត អាចជះឥទ្ធិពលដល់អាកប្បកិរិយាសង្គម ធ្វើឱ្យបាត់បង់ទំនុកចិត្ត និងបំបាក់ទឹកចិត្តក្នុងការចូលរួមក្នុងសហគមន៍។

កុមារ គឺងាយរងឥទ្ធិពលបំផុតពីបរិស្ថានដែលពួកគេលូតលាស់។ កុមារដែលធំដឹងក្តីក្នុងបរិស្ថានស្អាតបាត នឹងចេះផ្តល់តម្លៃលើភាពស្រស់ស្អាត សណ្តាប់ធ្នាប់ និងការទទួលខុសត្រូវ។ ឧទ្យានក្លាយជាថ្នាក់រៀនដែលពួកគេរៀនគោរពធម្មជាតិ។ ផ្លូវដែលមានដើមឈើអមសងខាង ក្លាយជាកន្លែងហាត់ប្រាណ និងកសាងមិត្តភាព។ លំហសាធារណៈក្លាយជាការរំលឹកថា សហគមន៍មួយអាចរីកចម្រើនទៅបាន លុះត្រាតែមានការចូលរួមពីមនុស្សគ្រប់គ្នា។

បទពិសោធន៍តាំងពីវ័យកុមារទាំងនេះ នឹងបំពាក់តម្លៃអប់រំសម្រាប់មួយជីវិត។ កុមារដែលរៀនចេះថែរក្សាបរិស្ថានរបស់ពួកគេ ច្រើនតែក្លាយជាមនុស្សធំដែលចេះយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសង្គមជាតិ។

បរិស្ថានស្អាត ក៏ជួយពង្រឹងទំនាក់ទំនងសង្គមផងដែរ។ មនុស្សមានទំនោរចង់ចេញដើរខាងក្រៅ ញញឹមសួរសុខទុក្ខអ្នកជិតខាង ហាត់ប្រាណ ជួបជុំគ្នានៅឧទ្យាន និងចូលរួមសកម្មភាពសហគមន៍ នៅពេលដែលទីកន្លែងសាធារណៈមានភាពស្អាតបាត និងស្វាគមន៍។ អន្តរកម្មប្រចាំថ្ងៃទាំងនេះ កសាងទំនុកចិត្ត កាត់បន្ថយភាពឯកោ និងបង្កើតសហគមន៍ឱ្យកាន់តែរឹងមាំ។ បរិស្ថានស្អាត មិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យសុខភាពរាងកាយប្រសើរឡើងនោះទេ តែបានពង្រឹងចំណងមិត្តភាពរវាងមនុស្ស និងមនុស្ស។ បរិស្ថានស្អាតក៏មានទំនាក់ទំនងផ្លូវចិត្តយ៉ាងជ្រាលជ្រៅរវាងភាពស្រស់ស្អាត និងក្តីសង្ឃឹមផងដែរ។

នៅពេលមនុស្សឃើញផ្ការីកស្គុះស្គាយតាមចិញ្ចើមផ្លូវ ដើមឈើផ្តល់ម្លប់ត្រជាក់ ទន្លេស្អាតហូរយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ និងទីកន្លែងសាធារណៈត្រូវបានថែរក្សាដោយក្តីមោទនៈ ពួកគេចាប់ផ្តើមជឿជាក់ថា ការផ្លាស់ប្តូរជាវិជ្ជមានពិតជាអាចទៅរួច។ ក្តីសង្ឃឹមលូតលាស់ឡើង នៅពេលមនុស្សមើលឃើញភស្តុតាងដែលថា សហគមន៍របស់ពួកគេកំពុងមានភាពប្រសើរឡើង។

ក្តីសង្ឃឹមនោះ ចេះឆ្លងគ្នា

* មនុស្សម្នាក់ដាំដើមឈើមួយដើម
* មនុស្សម្នាក់ទៀតរើសសំរាម
* គ្រួសារមួយតុបតែងផ្ទះរបស់ខ្លួនឱ្យស្រស់ស្អាត
* សហគមន៍មួយរៀបចំទិវាសម្អាតអនាម័យរួមគ្នា

បន្តិចម្តងៗ សកម្មភាពបុគ្គលក្លាយជាតម្លៃរួម ហើយតម្លៃរួមនឹងក្លាយជា «វប្បធម៌»។ បរិស្ថានស្អាត ក៏បង្រៀនមេរៀនដ៏សំខាន់អំពី «ការគោរព» ផងដែរ។
នៅពេលយើងថែរក្សាលំហសាធារណៈ យើងកំពុងបង្ហាញការគោរពចំពោះអ្នកដទៃទោះបីជាយើងមិនដែលស្គាល់គ្នាក៏ដោយ។ យើងបន្សល់ទុកសួនច្បារស្អាតសម្រាប់កុមារដែលយើងមិនធ្លាប់ស្គាល់មុខ។ យើងការពារផ្លូវស្អាតសម្រាប់អ្នកដំណើរដែលយើងនឹងមិនធ្លាប់ជួប។ យើងដាំដើមឈើ ដែលម្លប់របស់វាសូម្បីតែយើងខ្លួនឯងក៏ប្រហែលជាមិនដែលបានជ្រកផង។ សកម្មភាពសប្បុរសធម៌ដោយស្ងៀមស្ងាត់ទាំងនេះ បង្ហាញឱ្យឃើញពីធម្មជាតិដ៏ល្អអស្ចារ្យបំផុតរបស់មនុស្ស។

រដ្ឋាភិបាលអាចកសាងផ្លូវ និងឧទ្យាន។ ពួកគេអាចផ្តល់សេវាប្រមូលសំរាម និងអនុវត្តច្បាប់បរិស្ថាន។ ប៉ុន្តែ រដ្ឋាភិបាលមិនអាចបង្កើតមោទនភាព ឬក្តីមេត្តាករុណាដោយការចេញសេចក្តីប្រកាសបានឡើយ។

លក្ខណៈសម្បត្តិទាំងនោះ គឺដុះចេញពីបេះដូងរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ។

* សំរាមគ្រប់ដុំដែលដាក់ចូលក្នុងធុង មានអត្ថន័យលើសពីទង្វើនៃភាពស្អាតបាត វាគឺជា ទង្វើនៃការគោរព
* ផ្កាគ្រប់ទងដែលបានដាំ មានអត្ថន័យលើសពីការតុបតែងលម្អ វាគឺជា ការបង្ហាញនូវក្តីសង្ឃឹម
* លំហសាធារណៈដែលស្អាតគ្រប់កន្លែង មានអត្ថន័យលើសពីភាពស្រស់ស្អាត វាគឺជា កញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីសង្គមដែលឱ្យតម្លៃលើសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ ភាពសុខដុមរមនា និងការទទួលខុសត្រូវរួមគ្នា។

ទីបំផុត បរិស្ថានដែលយើងបង្កើត នឹងក្លាយជាបរិស្ថានដែលជួយលត់ដំកែប្រែយើង។
ប្រសិនបើយើងចង់បានផ្លូវចិត្តស្ងប់ជាងមុន សហគមន៍មានសុខភាពល្អជាងមុន អ្នកជិតខាងល្អជាងមុន និងកុមារសប្បាយរីករាយជាងមុន យើងត្រូវចាប់ផ្តើមតាមរយៈការបង្កើតបរិស្ថានជុំវិញ ដែលជួយបណ្តុះគុណតម្លៃទាំងនោះ។

ផ្លូវស្អាតមួយខ្សែ មិនត្រឹមតែតភ្ជាប់ទីកន្លែងនោះទេ តែវាតភ្ជាប់មនុស្ស។ ឧទ្យានស្អាតមួយកន្លែង មិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យទីក្រុងស្រស់ស្អាតនោះទេ តែវាជួយចិញ្ចឹមបីបាច់ស្មារតីមនុស្ស។ បរិស្ថានស្អាត មិនមែនគ្រាន់តែជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីសង្គមដែលមានសុខភាពល្អប៉ុណ្ណោះទេ តែវាគឺជាកម្លាំងចលករមួយដែលជួយបង្កើតសង្គមដ៏ល្អនោះ។

ចូរយើងរួមគ្នាថែរក្សាផ្លូវថ្នល់ ឧទ្យាន ទន្លេ និងគ្រប់ទីកន្លែងសាធារណៈរបស់យើង មិនមែនគ្រាន់តែដោយសារតែបរិស្ថានត្រូវការយើងនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែបេះដូងរបស់យើង គំនិតរបស់យើង និងសហគមន៍របស់យើងនឹងរីកចម្រើនរុងរឿង លុះត្រាតែយើងរស់នៅក្នុងទីកន្លែងដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីក្តីសង្ឃឹម ការគោរព និងមោទនភាព!