ទស្សនៈ៖ ការបំផ្លាញបេតិកភណ្ឌសាសនា គឺជាការបំផ្លាញចំណងរួមរបស់មនុស្សជាតិ និងជាការបំពានលើមូលដ្ឋាននៃការរួមរស់ដោយសុខសាន្ត
26-12-2025 17:10
(ភ្នំពេញ)៖ សកម្មភាពកម្ទេចរូបសំណាកព្រះវិស្ណុ ដែលជានិមិត្តរូបនៃជំនឿ វប្បធម៌ និងប្រាជ្ញាខាងវិញ្ញាណរបស់មនុស្សជាតិ ប្រព្រឹត្តឡើងនៅតំបន់ព្រំដែនកម្ពុជា-ថៃ។ សកម្មភាពនេះ មិនត្រឹមតែជាការរំលោភបំពានលើបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ និងសាសនាទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាការបំពានយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរលើសីលធម៌មនុស្សជាតិ និងគោលការណ៍សន្តិភាពសកលផងដែរ។
តាមទស្សនៈពុទ្ធសាសនា និងសាសនាទាំងឡាយ អំពើហិង្សា និងការបំផ្លាញ កើតចេញពី អវិជ្ជា តណ្ហា និងទោសៈ ដែលជាមូលហេតុនាំទៅរកទុក្ខវេទនា។ ព្រះពុទ្ធសាសនាបង្រៀនយើងថា «អំពើអាក្រក់ មិនអាចបញ្ចប់អំពើអាក្រក់បានឡើយ មានតែអំពើល្អប៉ុណ្ណោះដែលអាចបញ្ចប់វា»។
ការបំផ្លាញនិមិត្តរូបសាសនា មិនមែនជាការបង្ហាញអំណាច ឬជ័យជម្នះឡើយ ប៉ុន្តែជាការបង្ហាញពីការខ្វះប្រាជ្ញា និងការបាត់បង់ស្មារតីមនុស្សធម៌។ និមិត្តរូបសាសនា គឺជាគន្លងបណ្តុះចិត្តមនុស្សឱ្យមាន មេត្តាករុណា អហឹង្សា ការអត់ឱន និងការគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក។ ដូច្នេះ ការមើលងាយ ឬបំផ្លាញនិមិត្តរូបទាំងនេះ គឺជាការបំផ្លាញគ្រឹះសីលធម៌ ដែលធ្វើឱ្យសង្គមមនុស្សឆ្ពោះទៅរកភាពតានតឹង ការរើសអើង និងជម្លោះ។
ដោយឡែកទស្សនៈសីលធម៌មនុស្សជាតិ សន្តិភាពមិនមែនជាការអវត្តមាននៃសង្គ្រាមតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាស្ថានភាពនៃ ការគោរពសេចក្តីថ្លៃថ្នូររបស់មនុស្ស ជំនឿ និងអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌របស់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ការបំផ្លាញបេតិកភណ្ឌសាសនា គឺជាការបំផ្លាញចំណងរួមរបស់មនុស្សជាតិ និងជាការបំពានលើមូលដ្ឋាននៃការរួមរស់ដោយសុខសាន្ត។
ក្នុងបរិបទនេះ ក្នុងនាមជាខ្មែរដែលបដិបត្តិនូវព្រះពុទ្ធោវាទ និងគោរពនូវគុណតម្លៃជំនឿដូនតាខ្មែរនោះ ខ្ញុំសូមអំពាវនាវដល់សហគមន៍អន្តរជាតិ អង្គការសាសនា អ្នកដឹកនាំផ្នែកសីលធម៌ និងវេទិកាជាតិ-អន្តរជាតិទាំងឡាយ សូមរួមគ្នាថ្កោលទោសចំពោះសកម្មភាពដែលរំលោភបំពានរបស់យោធាសៀម លើសាសនា និងតម្លៃមនុស្សជាតិ ហើយជំរុញឱ្យប្រើប្រាស់ ប្រាជ្ញា មេត្តាករុណា និងសន្តិវិធី ជាឧបករណ៍ដោះស្រាយជម្លោះ ជំនួសឱ្យកំហឹង និងអំពើបំផ្លាញ។
សរុបសេចក្តីមក ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា គេបង្រៀនថា អំពើអាក្រក់មិនអាចរួចផុតពីផលកម្មបានឡើយ។ ក្នុងសាសនាគ្រីស្ទ សេចក្តីពិត គឺជាមូលដ្ឋាននៃសេរីភាព។ ក្នុងសាសនាអ៊ីស្លាម យុត្តិធម៌គឺជាគ្រឹះនៃសន្តិភាព។ ហើយក្នុងសាសនាហិណ្ឌូ ធម៌គឺជាច្បាប់សកលដែលមនុស្សគ្រប់រូបត្រូវគោរព។ ទោះមានភាពខុសគ្នានៃជំនឿក៏ដោយ សាសនាទាំងអស់សុទ្ធតែឯកភាពគ្នានៅចំណុចមួយ គឺសន្តិភាពមិនអាចកើតមានដោយគ្មានសីលធម៌ និងការទទួលខុសត្រូវឡើយ។
អត្ថបទ៖ លោក ឈួរ សុបញ្ញា រដ្ឋលេខាធិការក្រសួងធម្មការនិងសាសនា







