(ភ្នំពេញ)៖ សង្គ្រាមរវាងអ៊ីរ៉ង់ និងសម្ព័ន្ធសហរដ្ឋអាមេរិក-អ៊ីស្រាអែល បានឈានចូលដល់ថ្ងៃទី១១ ហើយ។ ទោះបីសហរដ្ឋអាមេរិកអះអាងថា បានបំផ្លាញសមត្ថភាពយោធាសំខាន់ៗរបស់អ៊ីរ៉ង់ និងអាចបង្ខំឱ្យទីក្រុងតេហេរ៉ង់ចុះថយក៏ដោយ ក៏អ៊ីរ៉ង់នៅតែបន្តការតទល់ និងការវាយប្រហារតបវិញដដែល។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ អ៊ីរ៉ង់ក៏កំពុងប្រើប្រាស់ «យុទ្ធសាស្ត្រថាមពល» ជាឧបករណ៍សម្ពាធ ដើម្បីតស៊ូប្រឆាំងសត្រូវរបស់ខ្លួនផងដែរ។
Fresh Exclusive មានអត្ថបទវិភាគស៊ីជម្រៅមួយបង្ហាញថា សង្គ្រាមនេះកំពុងឈានចូលដំណាក់កាលថ្មីមួយគឺការប្រកួតប្រជែងរវាងយុទ្ធសាស្ត្រថាមពល និងកម្លាំងយោធា។

សង្គ្រាមរវាងអ៊ីរ៉ង់ និងសម្ព័ន្ធអាមេរិក-អ៊ីស្រាអែល នៅពេលនេះមិនមែនជាការប្រយុទ្ធធម្មតារវាងកម្លាំងយោធាពីរប៉ុណ្ណោះទេ។ វាកំពុងបង្ហាញខ្លួនជាការប្រកួតប្រជែងរវាង យុទ្ធសាស្ត្រថាមពល និងយុទ្ធសាស្ត្រកម្លាំងយោធា ការប្រកួតមួយដែលអាចកំណត់ថា តើភាគីណានឹងអាចបង្ខំឱ្យសង្គ្រាមនេះ ឈានទៅរកចំណុចបញ្ចប់មុនគេ។

នៅក្នុងបរិបទនេះ អ៊ីរ៉ង់កំពុងព្យាយាមប្រើ «អាវុធថាមពល» ជាឧបករណ៍យុទ្ធសាស្ត្រ ដោយគំរាមរំខានផ្លូវដឹកជញ្ជូនប្រេងសំខាន់ៗ ជាពិសេស Strait of Hormuz ដែលជាច្រកសមុទ្រឆ្លងកាត់ប្រេងប្រមាណមួយភាគប្រាំនៃការផ្គត់ផ្គង់ពិភពលោក។ គោលបំណងរបស់រដ្ឋាភិបាលក្រុងតេហេរ៉ង់ គឺបង្កសម្ពាធលើសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក ដើម្បីធ្វើឱ្យសហរដ្ឋអាមេរិក និងសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ខ្លួន ត្រូវប្រឈមនឹងថ្លៃនយោបាយ និងសេដ្ឋកិច្ចកាន់តែខ្ពស់។

ផ្ទុយទៅវិញ សហរដ្ឋអាមេរិកនិងអ៊ីស្រាអែល កំពុងផ្តោតលើយុទ្ធសាស្ត្រផ្សេងទៀត គឺការវាយប្រហារលឿន និងតាមគោលដៅ ដើម្បីបំផ្លាញសមត្ថភាពយោធារបស់អ៊ីរ៉ង់ឱ្យបានខ្សោយបំផុត មុនពេលតេហេរ៉ង់ អាចបម្លែងសង្គ្រាមនេះទៅជាវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកបានពេញលេញ។
ក្នុងន័យនេះសង្គ្រាមបច្ចុប្បន្ន កំពុងក្លាយជាការប្រណាំងល្បឿនរវាងយុទ្ធសាស្ត្រពីរប្រភេទ៖
- មួយគឺយុទ្ធសាស្ត្រថាមពល ដែលអ៊ីរ៉ង់ប្រើដើម្បីបង្កសម្ពាធលើទីផ្សារប្រេងពិភពលោក
- មួយទៀតគឺ យុទ្ធសាស្ត្រកម្លាំងយោធា ដែលសម្ព័ន្ធអាមេរិក-អ៊ីស្រាអែលប្រើដើម្បីបំផ្លាញសមត្ថភាពសង្គ្រាមរបស់អ៊ីរ៉ង់។
សំណួរស្នូលនៅពេលនេះគឺ៖ តើអ៊ីរ៉ង់ អាចបង្កវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកបានមុន ឬសហរដ្ឋអាមេរិកអាចបំផ្លាញសមត្ថភាពយោធារបស់អ៊ីរ៉ង់បានមុន?

* យុទ្ធសាស្ត្រថាមពលរបស់អ៊ីរ៉ង់

ឧបករណ៍យុទ្ធសាស្ត្រ ដ៏មានអំណាចបំផុតរបស់អ៊ីរ៉ង់ មិនមែនជាមីស៊ីល ឬកម្លាំងយោធាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគឺ ភូមិសាស្ត្រ។ ជាពិសេសទីតាំងជិតនឹង Strait of Hormuz ដែលជាច្រកសមុទ្រសំខាន់បំផុតមួយសម្រាប់ការដឹកជញ្ជូនថាមពលពិភពលោក។
ភស្តុតាងសេដ្ឋកិច្ចបង្ហាញថា៖
- ប្រមាណ២០% នៃប្រេងពិភពលោក ត្រូវឆ្លងកាត់ច្រកនេះ
- ផ្នែកសំខាន់នៃការនាំចេញឧស្ម័នរាវធម្មជាតិ (LNG) ក៏ឆ្លងកាត់ទីនេះផងដែរ។
ន័យនេះគឺថា ប្រសិនបើចរាចរណ៍នាវាដឹកថាមពលត្រូវបានរំខាន សូម្បីតែជាបណ្តោះអាសន្នក៏ដោយ ក៏វាអាចបង្កផលប៉ះពាល់ធ្ងន់ធ្ងរលើសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកទាំងមូល។
ផលប៉ះពាល់នោះរួមមាន៖
- តម្លៃប្រេងអាចកើនឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស
- អតិផរណាពិភពលោកអាចកើនឡើង
- ទីផ្សារហិរញ្ញវត្ថុអន្តរជាតិអាចប្រឈមនឹងភាពមិនប្រាកដប្រជា និងភាពភ័យខ្លាចកាន់តែខ្លាំង។

ក្នុងបរិបទនេះ ទីប្រឹក្សាគោលនយោបាយការបរទេសអ៊ីរ៉ង់លោក Kamal Kharazi បានថ្លែងក្នុងកិច្ចសម្ភាសន៍ជាមួយ CNNថ្មីៗនេះថា សង្គ្រាមនេះអាចបញ្ចប់មិនមែនតាមការចរចាដោយផ្ទាល់ទេ ប៉ុន្តែតាមរយៈសម្ពាធសេដ្ឋកិច្ចលើប្រព័ន្ធពិភពលោក។ សម្រាប់ការគិតយុទ្ធសាស្ត្ររបស់តេហេរ៉ង់ ប្រសិនបើវិបត្តិថាមពល ធ្វើឱ្យតម្លៃប្រេងកើនឡើង និងទីផ្សារពិភពលោករងសម្ពាធខ្លាំង នោះប្រទេសនៅឈូងសមុទ្រ និងអំណាចសេដ្ឋកិច្ចធំៗ អាចត្រូវបង្ខំឱ្យដាក់សម្ពាធលើវ៉ាស៊ីនតោន ដើម្បីបញ្ចប់ការប្រយុទ្ធ។ និយាយម្យ៉ាងទៀត អ៊ីរ៉ង់កំពុងព្យាយាម ធ្វើឱ្យថ្លៃដើមនៃសង្គ្រាមនេះ ក្លាយជាបញ្ហាសេដ្ឋកិច្ចសម្រាប់ពិភពលោកទាំងមូល មិនមែនសម្រាប់តែភាគី ដែលកំពុងបាញ់គ្នាប៉ុណ្ណោះទេ។

* យុទ្ធសាស្ត្រយោធារបស់អាមេរិក និងអ៊ីស្រាអែល

ខណៈដែលអ៊ីរ៉ង់កំពុងពឹងផ្អែកលើយុទ្ធសាស្ត្រថាមពល និងសេដ្ឋកិច្ច ដើម្បីបង្កសម្ពាធលើប្រព័ន្ធអន្តរជាតិ, សម្ព័ន្ធអាមេរិក-អ៊ីស្រាអែលវិញ កំពុងអនុវត្តយុទ្ធសាស្ត្រមួយផ្សេងទៀតគឺ ការបំផ្លាញសមត្ថភាពយោធារបស់អ៊ីរ៉ង់ឱ្យខ្សោយមុនពេលយុទ្ធសាស្ត្រនោះបង្កផលប៉ះពាល់ពេញលេញ។
គោលដៅសំខាន់ៗនៃការវាយប្រហាររួមមាន៖
- មូលដ្ឋានមីស៊ីល
- មូលដ្ឋានដ្រូន
- មូលដ្ឋាននាវាចម្បាំង
- បណ្ដាញ និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធយោធារបស់ កងឆ្មាំបដិវត្តន៍ឥស្លាម (IRGC)
គោលបំណងនៃយុទ្ធសាស្ត្រនេះ មានយ៉ាងហោចណាស់៣ចំណុច៖
- ទី១ បន្ថយសមត្ថភាពវាយប្រហាររបស់អ៊ីរ៉ង់ ដើម្បីកុំឱ្យតេហេរ៉ង់អាចពង្រីកសង្គ្រាមឱ្យកាន់តែធំឡើង។
- ទី២ កាត់បន្ថយសមត្ថភាពរបស់អ៊ីរ៉ង់ក្នុងការរំខាន ឬបិទច្រកថាមពលសំខាន់ៗ ដែលអាចបង្កវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក។
- ទី៣ បង្ខំអ៊ីរ៉ង់ឱ្យបន្ថយសម្ពាធយុទ្ធសាស្ត្រ និងដកថយពីការប្រើ «អាវុធថាមពល» ជាឧបករណ៍តស៊ូប្រឆាំងសម្ព័ន្ធខាងលិច។
លើសពីនេះទៅទៀត អាមេរិក ក៏បានបង្ហាញវត្តមានយោធាខ្លាំងនៅមជ្ឈិមបូព៌ា តាមរយៈការដាក់កងនាវាចម្បាំង និងប្រព័ន្ធការពារមីស៊ីល ដើម្បីធានាសុវត្ថិភាពដល់នាវាពាណិជ្ជកម្ម និងរក្សាការបើកចំហនៃផ្លូវដឹកជញ្ជូនថាមពលសំខាន់ៗ។
ក្នុងន័យនេះ យុទ្ធសាស្ត្ររបស់អាមេរិក និងអ៊ីស្រាអែល មិនមែនគ្រាន់តែជាការវាយតបយោធាធម្មតាទេ ប៉ុន្តែជាការប្រណាំងពេលវេលា ដើម្បីបំផ្លាញសមត្ថភាពសង្គ្រាមរបស់អ៊ីរ៉ង់ មុនពេលតេហេរ៉ង់អាចប្រើវិបត្តិថាមពល ជាឧបករណ៍បង្ខំពិភពលោកបានជោគជ័យ។

* ហេតុអ្វីអ៊ីរ៉ង់នៅតែអាចតទល់បាន ទោះបីរងការវាយប្រហារខ្លាំង?

ទោះបីជាលោកប្រធានាធិបតី Donald Trump បានអះអាងថា សហរដ្ឋអាមេរិក និងសម្ព័ន្ធមិត្តបានបំផ្លាញសមត្ថភាពយោធាសំខាន់ៗរបស់អ៊ីរ៉ង់ក៏ដោយ ក៏ការពិតនៅលើសមរភូមិបង្ហាញថា តេហេរ៉ង់ នៅតែអាចបន្តតទល់ និងបង្កសម្ពាធយុទ្ធសាស្ត្របាន។ បាតុភូតនេះអាចពន្យល់បានតាមលក្ខណៈសំខាន់មួយនៃយុទ្ធសាស្ត្រយោធារបស់អ៊ីរ៉ង់ គឺសមត្ថភាពធន់ជាយុទ្ធសាស្ត្រ ក្រោមការវាយប្រហារ (strategic resilience)។

អស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍មកនេះ អ៊ីរ៉ង់បានរៀបចំប្រព័ន្ធការពារជាតិរបស់ខ្លួន ដោយផ្អែកលើគំនិតថា ខ្លួនអាចត្រូវប្រឈមមុខនឹងការវាយប្រហារពីមហាអំណាចយោធា។ ដូច្នេះសមត្ថភាពយោធារបស់ខ្លួនត្រូវបានបំបែក និងចែកចាយទៅតាមទីតាំងជាច្រើន ជំនួសឱ្យការប្រមូលផ្តុំជាកន្លែងធំៗដែលអាចក្លាយជាគោលដៅងាយស្រួល។ បណ្ដាញមូលដ្ឋានយោធារបស់កងឆ្មាំបដិវត្តន៍ឥស្លាម IRGC ត្រូវបានគេរាយការណ៍ថា មានមូលដ្ឋានមីស៊ីល និងឃ្លាំងអាវុធជាច្រើនស្ថិតនៅក្នុងបណ្ដាញក្រោមដី និងតំបន់ភ្នំ ដែលធ្វើឱ្យការបំផ្លាញពេញលេញក្លាយជារឿងពិបាក។ ការរៀបចំលក្ខណៈបែបនេះ មានគោលបំណងច្បាស់មួយគត់៖ ធានាថា ទោះបីរងការវាយប្រហារដំបូងខ្លាំងប៉ុណ្ណា ក៏សមត្ថភាពវាយប្រហារមួយផ្នែកនៅតែអាចបន្តដំណើរការបាន។

លើសពីនេះ អ៊ីរ៉ង់ក៏បានអភិវឌ្ឍយុទ្ធសាស្ត្រ ដែលផ្អែកលើអាវុធ ដែលមានភាពបត់បែន និងការចំណាយទាបជាង ដូចជា មីស៊ីលចម្ងាយឆ្ងាយ ដ្រូន និងនាវាចម្បាំងល្បឿនលឿន។ ប្រព័ន្ធអាវុធបែបនេះ អាចបន្តប្រើបាន ទោះបីជាមូលដ្ឋានយោធាខ្លះត្រូវបានបំផ្លាញក៏ដោយ។ ក្នុងន័យនេះ ការអះអាងថា «សមត្ថភាពយោធារបស់អ៊ីរ៉ង់ត្រូវបានបំផ្លាញ» អាចត្រឹមតែបង្ហាញពីការខូចខាតមួយផ្នែកប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជាការបញ្ចប់សមត្ថភាពយោធាទាំងមូលទេ។ សម្រាប់អ្នកវិភាគយោធាជាច្រើន សមត្ថភាពសំខាន់បំផុតរបស់អ៊ីរ៉ង់ មិនមែនស្ថិតនៅលើចំនួនមូលដ្ឋានយោធាដែលមានទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើសមត្ថភាពក្នុងការបន្តប្រយុទ្ធ ទោះបីរងការវាយប្រហារខ្លាំងក៏ដោយ។

ហេតុនេះហើយបានជា ក្នុងសង្គ្រាមបច្ចុប្បន្ន ការបំផ្លាញគោលដៅយោធាច្រើន មិនមានន័យថាសង្គ្រាមបានសម្រេចលទ្ធផលរួចរាល់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញវាបង្ហាញថា សង្គ្រាមនេះអាចបន្តក្លាយជាសង្គ្រាមយូរ ដែលភាគីទាំងពីរត្រូវប្រកួតគ្នា មិនត្រឹមតែដោយកម្លាំងយោធា ប៉ុន្តែដោយសមត្ថភាពទប់ទល់ និងរក្សាសមត្ថភាពយុទ្ធសាស្ត្រ ក្នុងរយៈពេលវែង។

* កត្តាដែលអាចកំណត់លទ្ធផលសង្គ្រាម

អ្នកវិភាគជាច្រើនជឿថា លទ្ធផលនៃសង្គ្រាមនេះ អាចត្រូវបានកំណត់ដោយបីកត្តាសំខាន់ ដែលកំពុងបង្កើតជាការប្រណាំងពេលវេលារវាងយុទ្ធសាស្ត្រថាមពល និងកម្លាំងយោធា។

១. ពេលវេលា (The Race Against Time)
នៅក្នុងសង្គ្រាមនេះ ពេលវេលាបានក្លាយជាកត្តាសម្រេចលទ្ធផល។ សំណួរដែលអ្នកវិភាគកំពុងតាមដានគឺ៖ តើវិបត្តិថាមពលអាចកើតឡើងលឿនជាងការបំផ្លាញសមត្ថភាពយោធារបស់អ៊ីរ៉ង់ដែរឬទេ?
ប្រសិនបើអ៊ីរ៉ង់អាចបង្កការរំខានដល់ផ្លូវដឹកជញ្ជូនប្រេងសំខាន់ៗ ដូចជាច្រក Strait of Hormuz មុនពេលសម្ព័ន្ធអាមេរិក–អ៊ីស្រាអែលបំផ្លាញសមត្ថភាពយោធារបស់ខ្លួនបាន, នោះសម្ពាធសេដ្ឋកិច្ចអាចរីករាលដាលទៅទូទាំងពិភពលោកយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើយុទ្ធសាស្ត្រវាយប្រហារយោធារបស់សម្ព័ន្ធអាចបំផ្លាញប្រព័ន្ធមីស៊ីល និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធយោធារបស់អ៊ីរ៉ង់បានលឿនជាង, នោះសមត្ថភាពរបស់តេហេរ៉ង់ក្នុងការប្រើ “អាវុធថាមពល” អាចត្រូវបានកាត់បន្ថយយ៉ាងខ្លាំង។

២. សម្ពាធសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក
ទីផ្សារថាមពលពិភពលោក គឺជាវេទិកាសំខាន់មួយ ដែលអាចកំណត់ទិសដៅនៃសង្គ្រាមនេះ។ ប្រសិនបើតម្លៃប្រេងឡើងខ្លាំង និងបង្កវិបត្តិថាមពលនៅក្នុងប្រទេសធំៗ ដូចជា ចិន ឥណ្ឌា ឬបណ្ដាប្រទេសអឺរ៉ុប នោះវាអាចបង្កសម្ពាធនយោបាយអន្តរជាតិយ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីជំរុញឱ្យមានការចរចាឈប់បាញ់គ្នា។
នៅក្នុងករណីនេះ អ៊ីរ៉ង់អាចសង្ឃឹមថា វិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចនឹងបង្ខំឱ្យសម្ព័ន្ធលោកខាងលិច ពិចារណាបន្ថយសម្ពាធយោធា។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើទីផ្សារប្រេងពិភពលោកអាចសម្របខ្លួនបាន ឬមានការផ្គត់ផ្គង់ជំនួសពីតំបន់ផ្សេងៗ សម្ពាធនេះ អាចមិនមានប្រសិទ្ធភាពដូចអ្វីដែលតេហេរ៉ង់រំពឹងទុកឡើយ។

៣. សមត្ថភាពយោធា និងការគ្រប់គ្រងសមុទ្រ
កត្តាចុងក្រោយ គឺសមត្ថភាពយោធាពិតប្រាកដរបស់ភាគីទាំងពីរ។ ប្រសិនបើអាមេរិក និងអ៊ីស្រាអែល អាចបំផ្លាញប្រព័ន្ធមីស៊ីល ដ្រូន និងបណ្ដាញយោធារបស់អ៊ីរ៉ង់បានលឿន, នោះសមត្ថភាពរបស់អ៊ីរ៉ង់ក្នុងការរំខានដល់ផ្លូវដឹកជញ្ជូនថាមពល អាចត្រូវបានកាត់បន្ថយយ៉ាងខ្លាំង។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើអ៊ីរ៉ង់អាចរក្សាសមត្ថភាពវាយប្រហារនៅសមុទ្រ និងបន្តគំរាមកំហែងដល់នាវាពាណិជ្ជកម្ម នោះសង្គ្រាមអាចបម្លែងទៅជាវិបត្តិសន្តិសុខសមុទ្រដ៏ធំមួយ ដែលនឹងបង្កផលប៉ះពាល់ដល់សេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកទាំងមូល។
ក្នុងន័យនេះ សង្គ្រាមអ៊ីរ៉ង់កំពុងបង្ហាញជាការប្រណាំងពេលវេលារវាងយុទ្ធសាស្ត្រពីរប្រភេទ៖
- យុទ្ធសាស្ត្រថាមពល ដែលអ៊ីរ៉ង់ប្រើដើម្បីបង្កសម្ពាធសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក
- យុទ្ធសាស្ត្រយោធា ដែលសម្ព័ន្ធអាមេរិក–អ៊ីស្រាអែល ប្រើដើម្បីបំផ្លាញសមត្ថភាពសង្គ្រាមរបស់អ៊ីរ៉ង់។
ដូច្នេះសំណួរសំខាន់ដែលនៅតែបើកចំហគឺ៖ តើភាគីណានឹងអាចទៅដល់គោលដៅយុទ្ធសាស្ត្ររបស់ខ្លួនបានមុន ការបង្កវិបត្តិថាមពល ឬការបំផ្លាញសមត្ថភាពយោធា?
ចម្លើយចំពោះសំណួរនេះ អាចកំណត់មិនត្រឹមតែរយៈពេលនៃសង្គ្រាមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែអាចកំណត់ទិសដៅស្ថាបត្យកម្មសន្តិសុខ និងសេដ្ឋកិច្ចនៅមជ្ឈិមបូព៌ាទាំងមូលផងដែរ។

សេចក្ដីសន្និដ្ឋាន៖ ដូច្នេះសង្គ្រាមអ៊ីរ៉ង់នៅពេលនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការប្រឈមមុខគ្នារវាងអាវុធ និងអាវុធប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាការប្រណាំងពេលវេលារវាង យុទ្ធសាស្ត្រថាមពល និងយុទ្ធសាស្ត្រកម្លាំងយោធា។ អ៊ីរ៉ង់កំពុងព្យាយាមប្រើភាពងាយរងគ្រោះនៃទីផ្សារថាមពលពិភពលោក ជាឧបករណ៍បង្កសម្ពាធនយោបាយ និងសេដ្ឋកិច្ចលើសម្ព័ន្ធប្រឆាំងខ្លួន ខណៈដែលអាមេរិក និងអ៊ីស្រាអែលកំពុងព្យាយាមបំផ្លាញសមត្ថភាពយោធារបស់តេហេរ៉ង់ មុនពេលយុទ្ធសាស្ត្រនោះអាចបង្កវិបត្តិអន្តរជាតិពេញទំហឹង។

ហេតុនេះសំណួរស្នូល មិនមែនស្ថិតនៅត្រឹមថានរណាខ្លាំងជាងនៅលើសមរភូមិនោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើថា នរណាអាចធ្វើឱ្យគូប្រជែង និងពិភពលោកទាំងមូល បង់ថ្លៃសង្គ្រាមនេះមុន? ប្រសិនបើអ៊ីរ៉ង់ អាចរំខានដល់ផ្លូវថាមពលសំខាន់ៗបានយូរគ្រប់គ្រាន់ សម្ពាធសេដ្ឋកិច្ចអាចបង្ខំឱ្យមហាអំណាច និងប្រទេសក្នុងតំបន់ជ្រៀតចូល ដើម្បីទាមទារការបញ្ចប់សង្គ្រាម។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើសម្ព័ន្ធអាមេរិក–អ៊ីស្រាអែល អាចបំផ្លាញប្រព័ន្ធមីស៊ីល បណ្ដាញយោធា និងសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងសមុទ្ររបស់អ៊ីរ៉ង់បានលឿន នោះ «អាវុធថាមពល» របស់តេហេរ៉ង់ក៏អាចត្រូវបានដកហូតប្រសិទ្ធភាពផងដែរ។

នៅចុងក្រោយលទ្ធផលនៃសង្គ្រាមនេះ អាចនឹងមិនត្រូវបានកំណត់ដោយគ្រាប់មីស៊ីលចុងក្រោយដែលត្រូវបាញ់ចេញទេ ប៉ុន្តែអាចត្រូវបានកំណត់ដោយថា តើប្រព័ន្ធណាខូចមុន ជាប្រព័ន្ធថាមពលពិភពលោក ឬជាសមត្ថភាពយោធារបស់អ៊ីរ៉ង់? ហើយចម្លើយចំពោះសំណួរនេះ នឹងមិនត្រឹមតែកំណត់រយៈពេលនៃសង្គ្រាមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែអាចកំណត់ទិសដៅថ្មីនៃស្ថាបត្យកម្មសន្តិសុខ ថាមពល និងអំណាចនៅមជ្ឈិមបូព៌ាទាំងមូល៕