(ភ្នំពេញ)៖ សំណល់គឺជាផ្នែកមួយនៃជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ប៉ុន្តែការគ្រប់គ្រងមិនបានត្រឹមត្រូវ គឺជាសត្រូវដ៏ស្រួចស្រាវចំពោះសុខភាពមនុស្ស និងបរិស្ថាន។ នៅពេលសំណល់មិនត្រូវបានប្រមូល កែច្នៃ ឬបោះចោលតាមបច្ចេកទេស វានឹងបង្កជាហានិភ័យធ្ងន់ធ្ងរដល់សហគមន៍តាមរយៈរូបភាពដូចខាងក្រោម៖

ទី១. ការបំពុលខ្យល់អាកាស

ការដុតសំណល់ដោយចំហ ជាពិសេសប្លាស្ទិក កៅស៊ូ ឬវាយនភណ្ឌ បញ្ចេញសារធាតុគីមីពុលទៅក្នុងបរិយាកាស។ ការដកដង្ហើមយកខ្យល់កខ្វក់នេះ បង្កឱ្យមានបញ្ហាសុខភាពភ្លាមៗដូចជា ក្អក អាស្មា រលាកភ្នែក និងឈឺក្បាល ខណៈការប៉ះពាល់រយៈពេលវែងអាចនាំឱ្យកើតជំងឺសួតរ៉ាំរ៉ៃ និងជំងឺកាចសាហាវផ្សេងៗទៀត។

ទី២. ការបំពុលប្រភពទឹក

សំណល់ដែលបោះចោលនៅទីវាល ឬក្បែរប្រភពទឹក អាចត្រូវបានទឹកភ្លៀងនាំយកសារធាតុពុលទៅក្នុងទន្លេ ស្ទឹង អណ្តូង និងទឹកក្រោមដី។ ការប្រើប្រាស់ទឹកដែលរងការបំពុលនេះ គឺជាប្រភពនៃជំងឺឆ្លងតាមប្រព័ន្ធរំលាយអាហារ ដូចជា រាគរូស អាសន្នរោគ និងជំងឺពោះវៀន ដែលប៉ះពាល់ខ្លាំងបំផុតលើកុមារ។

ទី៣. ការរីករាលដាលនៃភ្នាក់ងារចម្លងជំងឺ

គំនរសំណល់នៅទីសាធារណៈគឺជាជម្រកដ៏ល្អសម្រាប់សត្វល្អិត និងសត្វកកេរ ដូចជា រុយ មូស និងកណ្តុរ។ សត្វទាំងនេះគឺជាភ្នាក់ងារចម្លងជំងឺគ្រោះថ្នាក់ជាច្រើន រួមមាន គ្រុនឈាម គ្រុនឈីក និងជំងឺឆ្លងដទៃទៀតដែលប៉ះពាល់ដល់ស្ថិរភាពសុខភាពសហគមន៍។

ទី៤. ការធ្លាក់ចុះនៃគុណភាពជីវិត និងបរិស្ថាន

ក្រៅពីជំងឺ សំណល់ដែលគ្រប់គ្រងមិនបានល្អ បង្កជាក្លិនស្អុយអសោច និងធ្វើឱ្យដីបាត់បង់គុណភាព។ វាមិនត្រឹមតែបំផ្លាញសោភ័ណភាពប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងធ្វើឱ្យបរិស្ថានរស់នៅក្លាយជាកន្លែងដែលគ្មានអនាម័យ និងមិនមានសុវត្ថិភាពសម្រាប់សុខុមាលភាពផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត។

សេចក្តីសន្និដ្ឋានដើម្បីការពារសុខភាពសាធារណៈ យើងត្រូវអនុវត្តការកាត់បន្ថយសំណល់ ការបែងចែកប្រភេទសំណល់សម្រាប់កែច្នៃ និងធានាឱ្យមានប្រព័ន្ធប្រមូលសំណល់ប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។ ការសហការគ្នារវាងរដ្ឋាភិបាល វិស័យឯកជន និងប្រជាពលរដ្ឋ គឺជាសោភ័ណភាពនៃដំណោះស្រាយ ដើម្បីកសាងបរិស្ថានស្អាត និងលើកកម្ពស់គុណភាពជីវិតសម្រាប់មនុស្សគ្រប់រូប៕