(ភ្នំពេញ)៖ ព្រៃឈើ គឺជាអំណោយដ៏ពិសិដ្ឋបំផុតមួយដែលត្រូវបានប្រគល់ឱ្យមនុស្សជាតិ។ ព្រៃឈើមិនមែនគ្រាន់តែជាការជួបជុំគ្នានៃដើមឈើប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាជម្រកដ៏មានវិញ្ញាណ ដែលទម្រង់នៃជីវិតរាប់មិនអស់ស្វែងរកការជ្រកកោន ការចិញ្ចឹមបីបាច់ និងតុល្យភាព។

នៅក្នុងប្រពៃណីជំនឿសាសនាជាច្រើន ធម្មជាតិត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាការឆ្លុះបញ្ចាំងពីការបង្កើតរបស់ទេវៈ ដែលជាការបង្ហាញនូវភាពសុខដុមរមនា ប្រាជ្ញា និងសេចក្តីសប្បុរស។ នៅពេលយើងសំឡឹងមើលទៅព្រៃឈើ យើងត្រូវបានរំលឹកថាជីវិតទាំងអស់មានការផ្សារភ្ជាប់គ្នា ហើយរាល់ដើមឈើ សត្វ និងដងស្ទឹង សុទ្ធតែមានទីកន្លែង និងតួនាទីរៀងៗខ្លួន។

ការកាប់បំផ្លាញព្រៃឈើ ប្រសិនបើធ្វើឡើងដោយគ្មានការប្រុងប្រយ័ត្ន ឬគ្មានការទប់ស្កាត់ វានឹងរំខានដល់តុល្យភាពដ៏ពិសិដ្ឋនេះ។ ការកាប់រំលំដើមឈើមិនមែនត្រឹមតែជាការយកឈើចេញនោះទេ វាក៏បានបំផ្លាញជម្រកសត្វ ធ្វើឱ្យប្រភពទឹកស្ងួត និងធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធធម្មជាតិដែលទ្រទ្រង់ជីវិតចុះខ្សោយ។

បក្សីបាត់បង់សំបុក សត្វលោកត្រូវបានបង្ខំឱ្យរត់ភៀសខ្លួន ហើយភាពសុខដុមរមនាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នៃព្រៃឈើត្រូវបានជំនួសដោយភាពទទេស្អាត។ ក្នុងន័យនេះ ការកាប់ឈើដោយគ្មានការត្រួតពិនិត្យ មិនត្រឹមតែត្រូវបានចាត់ទុកថាជាបញ្ហាបរិស្ថានប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាបញ្ហាសីលធម៌ផងដែរ។

បើតាមទស្សនៈខាងវិញ្ញាណ មនុស្សជាតិមានការទទួលខុសត្រូវក្នុងការធ្វើជាអ្នកថែរក្សាផែនដី។ នេះមានន័យថា ការមើលថែធម្មជាតិដោយការគោរព ភាពអោនលំទោន និងការដឹងគុណ។ នៅពេលដែលព្រៃឈើត្រូវបានបំផ្លាញដើម្បីផលចំណេញរយៈពេលខ្លី វានឹងឆ្លុះបញ្ចាំងពីការបាត់បង់ការទទួលខុសត្រូវ ពោលគឺការបោះបង់ចោលនូវតម្លៃនៃតុល្យភាព និងសេចក្តីមេត្តាករុណាដែលសាសនាជាច្រើនបានប្រៀនប្រដៅ។ ផលវិបាកមិនត្រឹមតែប៉ះពាល់ដល់រូបវន្តប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងប៉ះពាល់ដល់ផ្លូវចិត្តផងដែរ ព្រោះថាការបាត់បង់ធម្មជាតិបានធ្វើឱ្យចុះថយនូវភាពស្រស់ស្អាត និងសន្តិភាពដែលជួយចិញ្ចឹមដួងព្រលឹងចិត្តវិញ្ញាញមនុស្ស។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មានផ្លូវឆ្ពោះទៅរកការស្តារឡើងវិញ។ ដូចគ្នានឹងការបង្កគ្រោះថ្នាក់ដែរ ការព្យាបាលក៏អាចចាប់ផ្តើមបានដូចគ្នា។ ការដាំដើមឈើ ការការពារតំបន់ធម្មជាតិ និងការប្រើប្រាស់ធនធានដោយឈ្លាសវៃ គឺជាសកម្មភាពនៃការយកចិត្តទុកដាក់ ដែលផ្តល់កិត្តិយសដល់ទាំងការបង្កើតថ្មី និងដល់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។ សកម្មភាពទាំងនេះឆ្លុះបញ្ចាំងពីការយល់ដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅថា ផែនដីមិនមែនគ្រាន់តែជាធនធានសម្រាប់ប្រើប្រាស់នោះទេ ប៉ុន្តែជាមរតកដែលត្រូវតែការពារ។

ជាចុងក្រោយ ឥទ្ធិពលនៃការកាប់ឈើមកលើជីវិតធម្មជាតិបានរំលឹកយើងអំពីសច្ចធម៌ដ៏សាមញ្ញមួយគឺ៖ អ្វីដែលយើងយកពីផែនដី យើងក៏ត្រូវតែមានឆន្ទៈក្នុងការផ្តល់ត្រឡប់ទៅវិញដែរ។

តាមរយៈការរស់នៅដោយមានការយល់ដឹង និងការទទួលខុសត្រូវ យើងអាចជួយរក្សាតុល្យភាពដ៏ពិសិដ្ឋនៃធម្មជាតិ និងធានាថាព្រៃឈើនឹងបន្តទ្រទ្រង់ជីវិតសម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយៗទៀត។៕