(ភ្នំពេញ)៖ ទឹកតែងតែជាកត្តាកំណត់រវាងការរស់រានមានជីវិត និងភាពលំបាកវេទនា។ សព្វថ្ងៃនេះ ព្រំដែនសុវត្ថិភាពនេះកំពុងប្រែប្រួលយ៉ាងឆាប់រហ័ស និងមានគ្រោះថ្នាក់ក្រោមឥទ្ធិពលនៃការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ។ អ្វីដែលពីមុនធ្លាប់ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាបញ្ហាតាមមូលដ្ឋាន ឬតាមរដូវកាល ពេលនេះកំពុងវិវត្តទៅជាវិបត្តិសកល។ ការខ្វះខាតទឹកលែងមានកម្រិតត្រឹមតែតំបន់ស្ងួតហួតហែងទៀតហើយ ប៉ុន្តែវាកំពុងលេចចេញជាផលវិបាកដ៏បន្ទាន់ និងមានវិសាលភាពធំធេងបំផុតដែលបណ្តាលមកពីការឡើងកម្ដៅនៃភពផែនដី។

ទំនាក់ទំនងរវាងកត្តាទាំងនេះមានភាពច្បាស់លាស់។ ការកើនឡើងនៃសីតុណ្ហភាពសកលកំពុងធ្វើឱ្យវដ្តទឹកនៅលើផែនដីមានភាពមិនប្រក្រតី។ កម្ដៅធ្វើឱ្យការហួតទឹកពីទន្លេ បឹង និងដីកើនឡើង ដែលកាត់បន្ថយបរិមាណទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ និងវិស័យកសិកម្ម។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ គំរូអាកាសធាតុដែលប្រែប្រួលកំពុងបង្កឱ្យមានភាពរអាក់រអួលដល់របបទឹកភ្លៀង។ តំបន់ខ្លះជួបប្រទះនឹងគ្រោះរាំងស្ងួតអូសបន្លាយ រីឯតំបន់ខ្លះទៀតទទួលរងនូវព្យុះភ្លៀងខ្លាំងក្លាក្នុងរយៈពេលខ្លី ដែលទឹកមិនអាចជ្រាបចូលក្នុងដីបានគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបំពេញប្រភពទឹកក្រោមដី។ ជាលទ្ធផល ធនធានទឹកកាន់តែមានភាពមិនប្រាកដប្រជា។

ផ្ទាំងទឹកកក ដែលដើរតួនាទីជាប្រភពស្តុកទឹកតាមធម្មជាតិរបស់ពិភពលោក កំពុងរលាយក្នុងអត្រាដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។ សហគមន៍ដែលពឹងផ្អែកលើទឹកទន្លេដែលកើតចេញពីការរលាយនៃផ្ទាំងទឹកកក កំពុងចាប់ផ្តើមរងផលប៉ះពាល់ដោយសារការធ្លាក់ចុះនៃប្រភពទឹកទាំងនេះ។ ប្រភពទឹកសាបដែលធ្លាប់តែមានលំហូរនឹងនរ ពេលនេះកំពុងក្លាយជាភាពមិនច្បាស់លាស់ ដែលគំរាមកំហែងដល់មនុស្សរាប់លាននាក់ដែលពឹងអាស្រ័យលើប្រភពទឹកទាំងនេះសម្រាប់បរិភោគ កសិកម្ម និងថាមពល។

លើសពីនេះ ការប្រែប្រួលអាកាសធាតុមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យការផ្គត់ផ្គង់ថយចុះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏បង្កើនតម្រូវការប្រើប្រាស់ផងដែរ។ នៅពេលសីតុណ្ហភាពកើនឡើង តម្រូវការទឹកសម្រាប់វិស័យកសិកម្ម ឧស្សាហកម្ម និងជីវភាពប្រចាំថ្ងៃក៏កើនឡើងជាលំដាប់។ ដំណាំត្រូវការទឹកស្រោចស្រពកាន់តែច្រើន ទីក្រុងប្រើប្រាស់ទឹកកាន់តែច្រើន ហើយប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីត្រូវតស៊ូដើម្បីរស់រានក្រោមសម្ពាធកម្ដៅ។ អតុល្យភាពរវាងការផ្គត់ផ្គង់ដែលចុះខ្សោយ និងតម្រូវការដែលកើនឡើង គឺជាចំណុចស្នូលនៃវិបត្តិខ្វះខាតទឹកនាពេលបច្ចុប្បន្ន។

អាកប្បកិរិយារបស់មនុស្ស គឺជាកត្តាមួយទៀតដែលធ្វើឱ្យបញ្ហាកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ។ នៅតាមតំបន់ជាច្រើន ធនធានទឹកត្រូវបានទាញយកប្រើប្រាស់លើសពីដែនកំណត់។ ការបង្វែរផ្លូវទឹក ការបូមទឹកពីអាងក្រោមដីហួសកម្រិត និងការបំផ្លាញតំបន់ដីសើម គឺជាសកម្មភាពដែលធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធទឹកមិនអាចទប់ទល់បានក្រោមសម្ពាធនៃការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ។ ការគ្រប់គ្រងខ្វះប្រសិទ្ធភាព ការប្រើប្រាស់ខ្ជះខ្ជាយ និងការបំពុលទឹក បានប្រែក្លាយភាពខ្វះខាតទៅជាវិបត្តិធ្ងន់ធ្ងរទាំងផ្នែកបរិមាណ និងគុណភាព។

ផលវិបាកនៃបញ្ហានេះមានលក្ខណៈជ្រាលជ្រៅ។ ការខ្វះខាតទឹកគំរាមកំហែងដល់សន្តិសុខស្បៀងដោយសារការធ្លាក់ចុះនៃទិន្នផលកសិកម្ម ធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់សុខភាពសាធារណៈ និងបង្កឱ្យមានអស្ថិរភាពសេដ្ឋកិច្ច។ លើសពីនេះ វាក៏បង្កើនហានិភ័យនៃជម្លោះដណ្តើមធនធានទឹក និងបង្ខំឱ្យមានការផ្លាស់ទីលំនៅរបស់សហគមន៍ដើម្បីស្វែងរកតំបន់ដែលមានសុវត្ថិភាពជាងមុន។

អ្វីដែលគួរឱ្យព្រួយបារម្ភបំផុតនោះ គឺមិនមែនការខ្វះខាតដំណោះស្រាយនោះទេ ប៉ុន្តែគឺការខ្វះខាតនូវឆន្ទៈអនុវត្តដោយភាពបន្ទាន់។ យើងមានបច្ចេកវិទ្យាសន្សំសំចៃទឹក វិធីសាស្ត្រស្រោចស្រពប្រកបដោយនិរន្តរភាព និងយុទ្ធសាស្ត្រស្តារប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីដើម្បីស្តុកទឹកតាមធម្មជាតិ។ សំខាន់បំផុត ការកាត់បន្ថយការបំភាយឧស្ម័នផ្ទះកញ្ចក់នៅតែជាកត្តាចាំបាច់ ដើម្បីធ្វើឱ្យអាកាសធាតុមានស្ថិរភាព និងថែរក្សាវដ្តទឹកឱ្យបានគង់វង្ស។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការឆ្លើយតបនៅតែមានលក្ខណៈដាច់ដោយឡែកពីគ្នា។ ការចាត់ទុកបញ្ហាខ្វះខាតទឹកជាការគ្រប់គ្រងក្នុងតំបន់ ជាជាងបញ្ហាអាកាសធាតុសកល គឺជាការមើលរំលងមូលហេតុឫសគល់។ ប្រសិនបើមិនដោះស្រាយការប្រែប្រួលអាកាសធាតុទេ ការខិតខំប្រឹងប្រែងគ្រប់គ្រងទឹកនឹងនៅតែមិនពេញលេញ និងគ្មានប្រសិទ្ធភាព។

ទឹក គឺជាធនធានយុទ្ធសាស្ត្រ និងជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃជីវិត ការអភិវឌ្ឍ និងស្ថិរភាព។ ការបណ្តោយឱ្យវិបត្តិខ្វះខាតទឹកកើតឡើងជាសកល មិនមែនជាជោគវាសនាដែលជៀសមិនរួចនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបរាជ័យនៃកិច្ចសហប្រតិបត្តិការរួមគ្នា។

ពិភពលោកយើងមិនមែនកំពុងខ្វះទឹកនោះទេ ប៉ុន្តែយើងកំពុងខ្វះពេលវេលាក្នុងការគ្រប់គ្រងធនធានទឹកឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។

សំណួរលែងជាការចោទសួរថា តើការប្រែប្រួលអាកាសធាតុកំពុងបង្កឱ្យមានការខ្វះខាតទឹកដែរឬទេ? ផ្ទុយទៅវិញ សំណួរដ៏សំខាន់គឺថា តើយើងនឹងចាត់វិធានការដោះស្រាយបញ្ហានេះ មុនពេលប្រភពទឹកទាំងអស់រីងស្ងួតអស់ដែរ ឬទេ?