(ភ្នំពេញ)៖ សភាអាមេរិក គឺជាអង្គការដែលមានសិទ្ធិស្របច្បាប់ក្នុងការប្រកាសសង្គ្រាម ប៉ុន្តែនៅក្នុងការអនុវត្តជាក់ស្តែង ប្រធានាធិបតីតែងតែចាប់ផ្តើមសកម្មភាពយោធាជាមុន ហើយសភាសម្រេចចិត្តនៅពេលក្រោយថា តើត្រូវគាំទ្រពួកគេ ឬអត់។

ក្នុងន័យនេះច្បាប់ស្តីពីដំណោះស្រាយអំណាចសង្គ្រាម (War Powers Resolution) គឺជាច្បាប់អាមេរិក ដែលបានដាក់ចេញនៅឆ្នាំ១៩៧៣ ដើម្បីកំណត់អំណាចប្រធានាធិបតី ក្នុងការបញ្ជូនកងទ័ពអាមេរិក ទៅកាន់ទីតាំងជម្លោះយោធា ដោយគ្មានការអនុម័តពីសភា។

ច្បាប់នេះត្រូវបានអនុម័ត បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមវៀតណាមដ៏យូរ និងចម្រូងចម្រាស។ សមាជិកសភាជាច្រើនបានមានអារម្មណ៍ថា ប្រធានាធិបតីមានអំណាចច្រើនពេក ក្នុងការចូលរួមជាមួយសហរដ្ឋអាមេរិក ក្នុងសង្គ្រាមដោយគ្មានការត្រួតពិនិត្យត្រឹមត្រូវ។

ច្បាប់ស្តីពីដំណោះស្រាយអំណាចសង្រ្គាម កំណត់វិធានសំខាន់ចំនួន៣ រួមមាន៖

១. ប្រធានាធិបតីត្រូវជូនដំណឹងដល់សភាឱ្យបានឆាប់រហ័ស៖ ប្រសិនបើកងទ័ពអាមេរិកត្រូវបានបញ្ជូនទៅក្នុងការប្រយុទ្ធ ឬស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់ ប្រធានាធិបតីត្រូវតែជូនដំណឹងដល់សភា ក្នុងរយៈពេល ៤៨ម៉ោង។

២. កងទ័ពមិនអាចស្នាក់នៅដោយគ្មានកំណត់ ដោយគ្មានការយល់ព្រមឡើយ៖ ប្រធានាធិបតីអាចដាក់ពង្រាយកម្លាំងបាន រហូតដល់ ៦០ថ្ងៃ ដោយមិនចាំបាច់មានសភាប្រកាសសង្គ្រាម ឬផ្តល់ការអនុញ្ញាត (ដោយអាចបន្ថែម ៣០ថ្ងៃទៀត ដើម្បីដកកងទ័ពដោយសុវត្ថិភាព)។

៣. សភាអាចទាមទារឱ្យដកទ័ពវិញ៖ ប្រសិនបើសភាមិនអនុម័តសកម្មភាពយោធាទេ វាអាចតម្រូវឱ្យប្រធានាធិបតី នាំកងទ័ពត្រឡប់ទៅមាតុភូមិវិញ។

ច្បាប់នេះ ចង់ធ្វើឱ្យមានតុល្យភាពអំណាចរវាងប្រធានាធិបតី (ក្នុងនាមជាអគ្គមេបញ្ជាការ) និងសភា (ដែលមានអំណាចរដ្ឋធម្មនុញ្ញក្នុងការប្រកាសសង្គ្រាម)។ ក្នុងន័យសាមញ្ញ វារារាំងមនុស្សម្នាក់ពីការធ្វើឱ្យប្រទេសធ្លាក់ក្នុងសង្គ្រាមដ៏យូរអង្វែង។

ជាប្រវត្តិសាស្ត្រការអនុវត្តច្បាប់នេះមិនសូវមានប្រសិទ្ធភាពទេ។ ប្រធានាធិបតីជាច្រើន ចាប់ពីលោក Richard Nixon (បានប្រើសិទ្ធិវេតូ) មកដល់មេដឹកនាំថ្មីៗ ជួនកាលបានរំលង ឬបកស្រាយច្បាប់ដោយធូររលុង។ សភាអាមេរិក ក៏មិនអនុវត្តច្បាប់នេះខ្លាំងនោះដែរ។

សូមជម្រាបថា ច្បាប់ស្តីពីដំណោះស្រាយអំណាចសង្រ្គាម គឺជាវិធានមួយដែលចែងថា ប្រធានាធិបតីអាចចាប់ផ្តើមសកម្មភាពយោធាយ៉ាងឆាប់រហ័សប្រសិនបើចាំបាច់ ប៉ុន្តែមិនអាចបន្តវាបានយូរទេ បើគ្មានការអនុញ្ញាតពីសភា៕