(ភ្នំពេញ)៖ ការប្រែប្រួលអាកាសធាតុជារឿយៗត្រូវបានគេលើកយកមកពិភាក្សាតាមរយៈតួលេខដ៏មហាសាល និងគោលដៅប្រកបដោយមហិច្ឆតា ដូចជា ការកាត់បន្ថយការភាយឧស្ម័នរាប់លានតោន ការវិនិយោគទឹកប្រាក់រាប់ពាន់លានដុល្លារលើថាមពលស្អាត និងការចរចាកិច្ចព្រមព្រៀងអន្តរជាតិរវាងបណ្តាប្រទេសនានា។

ទោះបីជាកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងទាំងនេះជារឿងចាំបាច់មិនអាចខ្វះបានក៏ដោយ ប៉ុន្តែសកម្មភាពអាកាសធាតុដែលគង់វង្សយូរអង្វែងបំផុត ជារឿយៗតែងតែចាប់ផ្តើមពីចំណុចដ៏សាមញ្ញបំផុត គឺ ការផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថរបស់មនុស្សជាតិ។ នេះហើយគឺជាអត្ថន័យពិតប្រាកដ និងស៊ីជម្រៅនៃយុទ្ធនាការ «ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមិនប្រើថង់ប្លាស្ទិកទេ»។

បើពិនិត្យមួយភ្លែត ការបដិសេធមិនទទួលយកថង់ប្លាស្ទិក មើលទៅហាក់ដូចជាសកម្មភាពតូចតាចមួយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រវត្តិសាស្ត្របានបង្រៀនយើងថា ការផ្លាស់ប្តូរសង្គមដែលគង់វង្សយូរអង្វែង កម្រនឹងចាប់ផ្តើមឡើងដោយកាយវិការធំដុំណាស់ ប៉ុន្តែវាចាប់ផ្តើមចេញពីទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃ ដែលការណ៍នេះបានវិវឌ្ឍជាលំដាប់ទៅជាបទដ្ឋានវប្បធម៌។ នៅពេលដែលទម្លាប់មួយត្រូវបានចាប់យកដោយមនុស្សរាប់លាននាក់ វានឹងក្លាយជាចលនាសង្គម។

នៅពេលដែលចលនាសង្គមមួយត្រូវបានទទួលយកដោយមនុស្សមួយជំនាន់ វានឹងក្លាយជាផ្នែកមួយនៃអត្តសញ្ញាណជាតិ។ ហេតុផលនេះហើយ ទើបការសម្រេចចិត្តផ្តោតយុទ្ធនាការនេះទៅលើសិស្សានុសិស្ស គឺជាយុទ្ធសាស្ត្រដ៏មានសារៈសំខាន់បំផុត។

សិស្សានុសិស្សមិនត្រឹមតែជាប្រជាពលរដ្ឋនាពេលថ្ងៃស្អែកនោះទេ ប៉ុន្តែពួកគាត់ក៏ជានៅជាឪពុកម្តាយ ជាជីដូនជីតា ជាគ្រូបង្រៀន ជាថ្នាក់ដឹកនាំធុរកិច្ច និងជាអ្នករៀបចំគោលនយោបាយទៅថ្ងៃអនាគតផងដែរ។ ទម្លាប់ដែលពួកគាត់បណ្តុះនៅថ្ងៃនេះ នឹងកំណត់នូវជម្រើសដែលពួកគាត់ត្រូវធ្វើពេញមួយជីវិត។

នៅពេលដែលសិស្សម្នាក់រៀនបដិសេធថង់ប្លាស្ទិកដែលមិនចាំបាច់ ពួកគាត់មិនមែនគ្រាន់តែរៀនសូត្រពីមេរៀនបរិស្ថានប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកគាត់កំពុងរៀនសូត្រពីការទទួលខុសត្រូវ វិន័យ និងការគោរពចំពោះពិភពធម្មជាតិ។ តម្លៃទាំងនេះនឹងមិនរលាយបាត់ឡើយនៅពេលពួកគាត់បញ្ចប់ការសិក្សា ពោលគឺវានឹងបន្តស្ថិតនៅជាមួយពួកគាត់រហូតដល់វ័យដឹងក្តី។

ទៅថ្ងៃអនាគត សិស្សានុសិស្សទាំងនេះនឹងមានគ្រួសារផ្ទាល់ខ្លួន៖

*នៅពេលពួកគាត់ទៅទិញទំនិញ ពួកគាត់នឹងស្ពាយកាតាប ឬថង់ដែលអាចប្រើឡើងវិញបាន ព្រោះទម្លាប់នេះត្រូវបានសូនរូបតាំងពីវ័យកុមារ
*នៅពេលកូនៗរបស់ពួកគាត់សុំថង់ប្លាស្ទិក ពួកគាត់នឹងពន្យល់ពីមូលហេតុដែលជម្រើសជំនួសផ្សេងទៀតមានលក្ខណៈល្អប្រសើរជាង
*នៅពេលចៅៗរបស់ពួកគាត់ធំដឹងក្តី ពួកគាត់នឹងមើលឃើញថាការអនុវត្តប្រកបដោយចីរភាព គឺជារឿងធម្មតាប្រចាំថ្ងៃ មិនមែនជារឿងប្លែកខុសគេនោះឡើយ។

អ្វីដែលបានចាប់ផ្តើមត្រឹមជាយុទ្ធនាការនៅក្នុងថ្នាក់រៀននាថ្ងៃនេះ អាចនឹងក្លាយជាប្រពៃណីគ្រួសារនាថ្ងៃស្អែក។
នេះគឺជាទម្រង់នៃការផ្លាស់ប្តូរសង្គមពិតប្រាកដ ដែលមិនមែនកើតឡើងតាមរយៈការបង្ខិតបង្ខំបណ្តោះអាសន្ននោះទេ ប៉ុន្តែ
តាមរយៈការផ្លាស់ប្តូរជាលក្ខណៈជំនាន់មនុស្ស។

ការបំពុលដោយប្លាស្ទិក ក៏មានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធទៅនឹងការប្រែប្រួលអាកាសធាតុផងដែរ។ ប្លាស្ទិកត្រូវបានផលិតឡើងជាចម្បងពីឥន្ធនៈហ្វូស៊ីល។ ដំណើរការទាញយក ការផលិត ការដឹកជញ្ជូន និងការបោះចោលប្លាស្ទិក សុទ្ធសឹងតែបង្កើតនូវការភាយឧស្ម័នផ្ទះកញ្ចក់។ នៅពេលដែលសំណល់ប្លាស្ទិកត្រូវបានដុត វាភាយចេញនូវឧស្ម័នកាបូនិក និងសារធាតុបំពុលដ៏មានគ្រោះថ្នាក់ចូលទៅក្នុងបរិយាកាស។

ដូច្នេះ ការកាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ប្លាស្ទិកមិនត្រឹមតែរួមចំណែកដល់ការធ្វើឱ្យសហគមន៍ស្អាតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងរួមចំណែកដល់ការកាត់បន្ថយការប្រែប្រួលអាកាសធាតុទៀតផង។

ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី សមិទ្ធផលដ៏ធំបំផុតនៃយុទ្ធនាការនេះ ប្រហែលជាមិនមែនស្ថិតនៅលើចំនួនថង់ប្លាស្ទិកដែលត្រូវបានកាត់បន្ថយនោះឡើយ។

សមិទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យបំផុត គឺការបង្កើតឱ្យមានមនុស្សមួយជំនាន់ដែលមានរបៀបគិតគូរខុសពីមុន៖

*ជាជំនាន់មនុស្សដែលយល់ច្បាស់ថា សកម្មភាពរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានតម្លៃ
*ជាជំនាន់មនុស្សដែលឱ្យតម្លៃលើនិរន្តរភាព
*ជាជំនាន់មនុស្សដែលទទួលស្គាល់ថា កិច្ចការពារបរិស្ថានមិនមែនជាកាតព្វកិច្ចរបស់រដ្ឋាភិបាលតែម្នាក់ឯងនោះទេ ប៉ុន្តែជាកាតព្វកិច្ចរួមរបស់ប្រជាពលរដ្ឋគ្រប់រូប។

នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា យុទ្ធនាការនេះបានបង្ហាញរួចមកហើយនូវថាមពលនៃសកម្មភាពរួម។ សិស្សានុសិស្សរាប់លាននាក់បានប្តេជ្ញាចិត្តយ៉ាងសាមញ្ញក្នុងការបដិសេធថង់ប្លាស្ទិក។ អ្វីដែលកាន់តែសំខាន់ជាងនេះទៅទៀតនោះ ពួកគាត់បាននាំយកសារនេះទៅកាន់ក្រុមគ្រួសារ និងសហគមន៍របស់ខ្លួន។ ជារឿយៗ មាតាបិតាតែងតែរៀនសូត្រពីកូនៗ ដូចគ្នានៅពេលដែលកូនៗរៀនសូត្រពីមាតាបិតា។

កត្តានេះបង្កើតឱ្យមានឥទ្ធិពលរលកធាតុអាកាស (Ripple Effect) ដ៏មានឥទ្ធិពល៖

*សិស្សម្នាក់ ជះឥទ្ធិពលដល់គ្រួសារមួយ
*គ្រួសារមួយ ជះឥទ្ធិពលដល់អ្នកជិតខាង
*អ្នកជិតខាងម្នាក់ ជះឥទ្ធិពលដល់សហគមន៍មួយ
*មនុស្សជំនាន់មួយ ជះឥទ្ធិពលដល់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។
ហេតុដូច្នេះ ផលប្រយោជន៍បរិស្ថាននឹងកើនឡើងទ្វេដងតាមពេលវេលា។

គោលនយោបាយអាកាសធាតុជាច្រើនតែងតែស្វែងរកលទ្ធផលភ្លាមៗ ហើយការណ៍នេះជារឿងត្រឹមត្រូវ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សកម្មភាពអាកាសធាតុដ៏សំខាន់បំផុតមួយចំនួន គឺជាសកម្មភាពដែលឥទ្ធិពលពេញលេញរបស់វាអាចមើលឃើញច្បាស់នៅរាប់ទសវត្សរ៍ក្រោយ។ ការអប់រំកុមារ និងការសូនរូបទម្លាប់ គឺស្ថិតនៅក្នុងប្រភេទសកម្មភាពនេះឯង។

ដើមឈើមួយដើមដែលបានដាំនៅថ្ងៃនេះ អាចនឹងផ្តល់ម្លប់សម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។ ដូចគ្នានេះដែរ តម្លៃបរិស្ថានដែលបានបង្រៀននៅថ្ងៃនេះ នឹងក្លាយជាត្រីវិស័យ ណែនាំការសម្រេចចិត្តសម្រាប់រយៈពេលរាប់ទសវត្សរ៍ទៅមុខ។

សិស្សានុសិស្សដែលចូលរួមក្នុងយុទ្ធនាការ «ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមិនប្រើថង់ប្លាស្ទិកទេ» មិនមែនគ្រាន់តែកាត់បន្ថយសំណល់ប្លាស្ទិកនាពេលបច្ចុប្បន្នប៉ុណ្ណោះទេ។ ពួកគាត់កំពុងជួយកសាងវប្បធម៌មួយដែលមនុស្សជំនាន់ក្រោយនឹងត្រូវទទួលមរតក។

កូនៗរបស់ពួកគាត់នឹងនិយាយថា «ទេ» ចំពោះប្លាស្ទិក ព្រោះពួកគាត់បានរៀនសូត្រពីឪពុកម្តាយ។ ចៅៗរបស់ពួកគាត់នឹងនិយាយថា «ទេ» ចំពោះប្លាស្ទិក ព្រោះពួកគាត់បានរៀនសូត្រពីក្រុមគ្រួសារ។

តាមរបៀបនេះ យុទ្ធនាការដ៏សាមញ្ញមួយបានវិវឌ្ឍខ្លួនទៅជាអ្វីមួយដែលធំធេងជាងខ្លួនវាឆ្ងាយណាស់។ វាបានក្លាយជា «កេរមរតក»។

ការប្រែប្រួលអាកាសធាតុជារឿយៗត្រូវបានចាត់ទុកជាបញ្ហាប្រឈមសម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដំណោះស្រាយក៏ស្ថិតនៅលើដៃរបស់មនុស្សជំនាន់ក្រោយដូចគ្នា។

តាមរយៈការអប់រំសិស្សានុសិស្សនៅថ្ងៃនេះ យើងមិនត្រឹមតែកាត់បន្ថយការភាយឧស្ម័ន និងការបំពុលដោយប្លាស្ទិកនាពេលបច្ចុប្បន្នប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែយើងកំពុងបណ្តុះទម្លាប់ពេញមួយជីវិតដែលអាចគង់វង្សបានរាប់ទសវត្សរ៍។ ជោគជ័យពិតប្រាកដនៃយុទ្ធនាការនេះ នឹងមិនត្រូវបានវាស់វែងតែលើចំនួនថង់ប្លាស្ទិកដែលត្រូវបានកាត់បន្ថយនៅក្នុងឆ្នាំនេះឡើយ។

ជោគជ័យពិតប្រាកដ នឹងត្រូវវាស់វែងលើកត្តាថាតើ កុមារដែលរៀនបដិសេធថង់ប្លាស្ទិកនៅថ្ងៃនេះ នឹងបង្រៀនមេរៀនដដែលនេះទៅកាន់កូនៗរបស់ខ្លួននាថ្ងៃស្អែកដែរឬទេ។

ប្រសិនបើការណ៍នេះកើតឡើង នោះយុទ្ធនាការនេះនឹងសម្រេចបាននូវសមិទ្ធផលដ៏វិសេសវិសាលមួយ នោះគឺការបំប្លែងជម្រើសប្រចាំថ្ងៃដ៏សាមញ្ញមួយ ទៅជាវប្បធម៌នៃការទទួលខុសត្រូវចំពោះបរិស្ថានដ៏គង់វង្សយូរអង្វែង ហើយសកម្មភាពនេះ អាចនឹងបង្ហាញឱ្យឃើញថាជាសកម្មភាពអាកាសធាតុដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុតក្នុងចំណោមសកម្មភាពទាំងអស់៕