(ភ្នំពេញ)៖ អ្នកមានជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត (Depression Disorder) ចូលចិត្តផ្តាច់ខ្លួនពីសង្គម អស់សង្ឃឹម ស្រងូតស្រងាត់ មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងគ្មានតម្លៃ បាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍ ដេកមិនលក់ គិតច្រើនខុសពីធម្មតា និងតែងមានគំនិតមួយចង់ឱ្យខ្លួនឯងស្លាប់ ដើម្បីបញ្ចប់នូវរាល់បញ្ហាលំបាកទាំងឡាយដែលខ្លួនកំពុងជួប ហើយគំនិតនេះតែលេចឡើងជាប់ជាប្រចាំនៅខ្លួនខួរក្បាលរបស់គាត់, ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានេះលោកបណ្ឌិត កៅ សុវណ្ណតារា សាស្ត្រាចារ្យចិត្ដវិទ្យានៃសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ បានបង្ហាញពិធីដ៏ល្អចំនួន៣ ជួយដោះស្រាយជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តនេះប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។

នៅក្នុងកិច្ចសម្ភាសន៍ជាមួយបណ្តាញព័ត៌មាន Fresh News លោកបណ្ឌិត កៅ សុវណ្ណតារា បានបញ្ជាក់ឱ្យដឹងថា ការគ្រប់គ្រង និងដោះស្រាយជំងឺផ្លូវចិត្តមាន ៣របៀប ដូចជា៖ (១៖ ការជួយខ្លួនឯង៖ ព្យាយាមបង្កើនទំនាក់ទំនងជាមួយមិត្តភក្តិ អ្នកជិតស្និទ្ធឡើងវិញ, ធ្វើសកម្មភាពដែលយើងធ្លាប់ចូលចិត្តឡើងវិញ ចូលរួមសកម្មភាពជាមួយគ្រួសារឡើងវិញ និងមានកត្តាជាច្រើនទៀត (២)៖ រកអ្នកជំនាញផ្លូវចិត្តជួយដោះស្រាយ៖ បើយើងដោះស្រាយបញ្ហាដោយខ្លួនឯងអស់លទ្ធភាពហើយនូវមិនបានប្រសើរឡើង ត្រូវទៅជួបនឹងអ្នកជំនាញចិត្តសាស្រ្ត ដើម្បីធ្វើការដោះស្រាយ និងប្រឹក្សាផ្លូវចិត្តដើម្បីជួយរកដំណោះស្រាយ (៣)៖ ការដោះស្រាយតាមបែបវេជ្ជសាស្ត្រ៖ ការដោះស្រាយនេះគឺសម្រាប់អ្នកមានបញ្ហាធ្លាក់ទឹកចិត្តធ្ងន់ធ្ងរ ដោយដោះស្រាយការប្រើប្រាស់ថ្នាំដើម្បីជួយសម្រួលអារម្មណ៍ឱ្យបានធូរស្បើយ និងបន្តជួយគាំទ្រដោយអ្នកចិត្តសាស្ត្របន្ថែមទៀត។

សូមបញ្ជាក់ដែរថា ជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត ជាជំងឺផ្លូវចិត្តធ្ងន់ធ្ងរមួយប្រភេទ ដែលបណ្តាលមកពីការប្រែប្រួលនៃសារធាតុគីមីក្នុងខួរក្បាល នាំឱ្យមានការប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងដល់អារម្មណ៍ គំនិត និងសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃ។ ជំងឺនេះមិនមែនជាភាពទន់ជ្រាយ ឬគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍កើតទុក្ខមួយស្របក់ ដែលអាចបាត់ទៅវិញភ្លាមៗនោះទេ។

រោគសញ្ញាសំខាន់ៗនៃជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តនេះមានដូចជា (១) អារម្មណ៍ក្រៀមក្រំ៖ អស់សង្ឃឹម ស្រងូតស្រងាត់ ឬមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងគ្មានតម្លៃ (២) បាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍៖ មិនចង់ធ្វើអ្វីដែលខ្លួនធ្លាប់តែចូលចិត្ត ឬធ្លាប់ធ្វើឱ្យសប្បាយរីករាយ (៣) បញ្ហាដំណេក៖ គេងមិនលក់ ឬគេងច្រើនជ្រុលខុសធម្មតា (៤) អស់កម្លាំង៖ គ្មានថាមពលក្នុងខ្លួន ទោះបីជាមិនបានធ្វើការធ្ងន់ធ្ងរក៏ដោយ (៥) ប្រែប្រួលរបបអាហារ៖ មិនឃ្លានអាហារ ឬញ៉ាំច្រើនខុសប្រក្រតី ធ្វើឱ្យស្រក ឬឡើងទម្ងន់លឿន (៦) ខ្វះការផ្ដោតអារម្មណ៍៖ ពិបាកគិត ពិបាកធ្វើការសម្រេចចិត្ត (៧) មានគំនិតអវិជ្ជមាន៖ គិតចង់ធ្វើបាបខ្លួនឯង ឬមានគំនិតចង់ធ្វើអត្តឃាត។

មូលហេតុចម្បងដែលបណ្តាលឱ្យកើតជំងឺនេះ មិនមែនកើតឡើងដោយគ្មានហេតុផលនោះទេ វាអាចបណ្តាលមកពីកត្តារួមផ្សំជាច្រើនដូចជា៖ (១) កត្តាជីវសាស្ត្រ៖ ការអតុល្យភាពនៃសារធាតុគីមីនៅក្នុងខួរក្បាល (ដូចជា Serotonin និង Dopamine) ឬកត្តាតំណពូជ (២) កត្តាបរិស្ថាននិងជីវិត៖ ការជួបប្រទះវិបត្តិធ្ងន់ធ្ងរ ដូចជាការបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ការបែកបាក់គ្រួសារ ការបាត់បង់ការងារ ឬសម្ពាធហិរញ្ញវត្ថុ (៣) សម្ពាធផ្លូវចិត្តរ៉ាំរ៉ៃ៖ ការរស់នៅក្នុងស្ថានភាពតានតឹងចិត្ត (Stress) រយៈពេលយូរ៕