(ភ្នំពេញ)៖ «ទម្លាប់នៅក្នុងគ្រួសារនីមួយៗ បង្កើតអនាគតនៅខាងក្រៅផ្ទះ ដោយស្ងៀមស្ងាត់»។ ផ្ទះ គឺជាទីកន្លែងដែលទម្លាប់បរិស្ថានជាច្រើនបានប្រែជាកិច្ចការធម្មតា ដូចជា បរិមាណអាហារដែលយើងដួសដាក់ចាន រយៈពេលនៃការបើកទឹកប្រើប្រាស់ អ្វីដែលយើងទិញ អ្វីដែលយើងជួសជុល និងកន្លែងដែលសំរាមត្រូវយកទៅដាក់។

ដោយសារតែជម្រើសទាំងនេះកើតឡើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ គ្រួសារមួយអាចក្លាយជាសាលារៀនដ៏មានឥទ្ធិពលនៃការរស់នៅបែបបៃតង។

ការផ្លាស់ប្តូរដំណើរការទៅបានល្អបំផុតតាមរយៈកិច្ចសន្ទនា មិនមែនការបញ្ជាឡើយ។ យុវជន កុមារអាចនឹងដឹងពីគំនិតថ្មីៗ ឯមនុស្សចាស់នៅក្នុងគ្រួសារអាចនឹងចងចាំនូវប្រពៃណីនៃការជួសជុល ការចែករំលែក ការរក្សាទុកអាហារ ឬការប្រើប្រាស់របស់របរដែលជាប់ធន់។ ចំណេះដឹងអាចចែករំលែកទៅវិញទៅមកបាន។

ចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងការអនុវត្តមួយដែលអាចធ្វើទៅបាន (doable)។ រៀបចំផែនការបរិមាណអាហារដើម្បីកាត់បន្ថយការខ្ជះខ្ជាយ។ បិទភ្លើងដែលមិនប្រើប្រាស់នៅកន្លែងដែលសមស្រប។ ទុកកាបូប ឬប្រដាប់ប្រដាប្រើប្រាស់ឡើងវិញបាននៅកន្លែងដែលងាយស្រួលយក។ ញែកប្រភេទសំរាម លុះត្រាតែមានប្រព័ន្ធប្រមូល ឬផ្លូវយកទៅប្រើប្រាស់ឡើងវិញដែលច្បាស់លាស់ និងគួរឱ្យទុកចិត្ត។ ថែរក្សារុក្ខជាតិដែលសមស្របនឹងផ្ទះ និងលក្ខខណ្ឌក្នុងតំបន់។

គ្រួសារនីមួយៗមានតម្រូវការ និងធនធានខុសៗគ្នា។ ការអនុវត្តបែបបៃតងមិនគួរបង្កើតឱ្យមានភាពអាប់អោន ឬការលំបាកដោយគ្មានសុវត្ថិភាពនោះឡើយ។ ផលិតផលដែលថ្លៃបំផុត មិនមែនសុទ្ធតែជាជម្រើសបរិស្ថានល្អបំផុតដោយស្វ័យប្រវត្តិនោះទេ។ ជាញឹកញាប់ ការប្រើប្រាស់អ្វីដែលយើងមានស្រាប់ឱ្យបានយូរអង្វែង គឺជាជម្រើសដែលធូរថ្លៃផង និងមានទំនួលខុសត្រូវផង។

វាស់វែងភាពជោគជ័យតាមរយៈការកែលម្អឱ្យប្រសើរឡើង មិនមែនភាពឥតខ្ចោះនោះទេ។ ប្រសិនបើផែនការមួយមិនមិនបានសម្រេចត្រូវកែសម្រួលវា។ ប្រសិនបើសមាជិកគ្រួសារភ្លេច ត្រូវផ្តល់ការរំលឹកដោយទន់ភ្លន់។ អបអរសាទរអាហារដែលសល់តិច ការជួសជុលរបស់របរ ឬទម្លាប់ល្អដែលបានអនុវត្តរយៈពេលមួយសប្តាហ៍។

ផ្ទះក៏ផ្ញើនូវតម្លៃវិជ្ជមានទៅកាន់ពិភពលោកផងដែរ។ កុមារនាំយកទម្លាប់ទាំងនេះទៅសាលារៀន។ មនុស្សធំនាំយកវាទៅកន្លែងធ្វើការ។ ភ្ញៀវដែលមកលេងនឹងកត់សម្គាល់ឃើញនូវអ្វីដែលមើលទៅជាទម្លាប់ធម្មតា។ គំរូនៃគ្រួសារមួយ អាចធ្វើដំណើរទៅមុខបានដោយមិនបាច់មានការថ្លែងសុន្ទរកថាប្រាប់គេប្រាប់ឯងនោះឡើយ។

គ្រួសារបៃតង មិនមែនជាគ្រួសារដែលមានរុក្ខជាតិច្រើនជាងគេ ឬប្រើប្រាស់ផលិតផលពិសេសៗច្រើនជាងគេនោះទេ ប៉ុន្តែជាគ្រួសារដែលធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយសេចក្តីដឹងគុណ ការយកចិត្តទុកដាក់ និងកិច្ចសហប្រតិបត្តិការ។ សមាជិកទាំងអស់ចងចាំថា ភាពសុខដុមរមនានៅថ្ងៃនេះ មិនបានបង្កើតការខូចខាតដែលមិនចាំបាច់សម្រាប់ថ្ងៃស្អែកនោះឡើយ។

សូមសំឡឹងមើលជុំវិញផ្ទះរបស់អ្នកដោយគ្មានការរិះគន់ ហើយកត់សម្គាល់មើលអ្វីដែលបានធ្វើទៅបានរួចហើយដោយល្អ រួចអរគុណដល់អ្នកដែលបានចូលរួមធ្វើវា។ បន្ទាប់មក ជ្រើសរើសជំហានបន្ទាប់មួយរួមគ្នា។ ផែនដីបៃតង ត្រូវបានកសាងឡើងនៅក្នុងការសម្រេចចិត្តជាសាធារណៈ ប៉ុន្តែក៏នៅក្នុងផ្ទះប្រកបដោយក្តីស្រឡាញ់រាប់ពាន់ខ្នងផងដែរ។

គ្រួសារមួយអាចកំណត់ពេលវេលាខ្លីៗប្រចាំសប្តាហ៍ ដើម្បីពិនិត្យមើលជម្រើសរបស់ខ្លួន។ តើអ្វីខ្លះដែលងាយស្រួល? តើអ្វីខ្លះដែលបានខ្ជះខ្ជាយ? តើអ្វីខ្លះដែលត្រូវការផែនការផ្សេង? រក្សាកិច្ចសន្ទនាដោយក្ដីស្រលាញ់និងយកចិត្តទុកដាក់ ។

កុមារអាចចូលរួមផ្តល់គំនិត និងការរំលឹក ឯមនុស្សធំអាចផ្តល់បទពិសោធន៍ ធនធាន និងការអនុញ្ញាត។ នៅពេលសំឡេងគ្រប់គ្នាត្រូវបានផ្តល់តម្លៃ ទម្លាប់នោះនឹងក្លាយជាកម្មសិទ្ធិរបស់គ្រួសារទាំងមូល ជំនួសឱ្យអារម្មណ៍ថាត្រូវបង្ខំដោយសមាជិកម្នាក់។ ស្មារតីម្ចាស់ការរួមគ្នា ជួយឱ្យការផ្លាស់ប្តូរស្ថិតស្ថេរយូរអង្វែង។

ទស្សនៈតាមបែបព្រះពុទ្ធសាសនា សម្មាអាជីវៈ (ការចិញ្ចឹមជីវិតត្រូវ) និងការប្រើប្រាស់ប្រកបដោយសតិ ចាប់ផ្តើមចេញពីជីវិតប្រចាំថ្ងៃធម្មតា។ ការអនុវត្តនៅក្នុងគ្រួសារ ផ្តល់នូវសេចក្តីសប្បុរស ភាពសន្តោស និងទំនួលខុសត្រូវជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ សុខដុមរមណីយកម្មកើនឡើង នៅពេលដែលការផ្លាស់ប្តូរត្រូវបានធ្វើឡើងភាពអត់ធ្មត់ និងការគោរព។

ការពិចារណាសម្រាប់ថ្ងៃនេះ តើទម្លាប់បៃតងមួយណា ដែលគ្រួសាររបស់ខ្ញុំកំពុងអនុវត្តបានល្អរួចទៅហើយ?

សកម្មភាពសម្រាប់ថ្ងៃនេះថ្លែងអំណរគុណដល់គ្រួសាររបស់អ្នកសម្រាប់ទម្លាប់ល្អមួយ រួចលើកទឹកចិត្តពួកគេឱ្យជ្រើសរើសការកែលម្អតូចមួយរួមគ្នា។

ការប្តេជ្ញាចិត្តសម្រាប់ថ្ងៃនេះ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងជួយផ្ទះរបស់ខ្ញុំឱ្យរីកចម្រើនកាន់តែបៃតង តាមរយៈសេចក្តីដឹងគុណ កិច្ចសហប្រតិបត្តិការ និងការអនុវត្តជាប់លាប់។
«នៅពេលយើងការពារធម្មជាតិ គឺយើងកំពុងការពារសព្វសត្វទាំងអស់រួមទាំងខ្លួនយើងផងដែរ»៕