(អូស្រ្តាលី)៖ អតីតមន្ត្រីនគរបាលអូស្ត្រាលី លោកស្រី គ្រីស្ទីន (Christine) បានចេញមុខលាតត្រដាងការពិត និងកែតម្រូវការយល់ច្រឡំរបស់សាធារណជនអន្តរជាតិ ដោយអះអាងថា ប្រទេសកម្ពុជាមិនមែនជាដែនដីនៃបទល្មើសឆបោក ដូចការលាបពណ៌អយុត្តិធម៌ខ្លះនោះទេ។

ថ្លែងក្នុងបទសម្ភាសន៍ជាមួយបណ្តាញ Austin Tukwa TV លោកស្រី គ្រីស្ទីន បានសង្កត់ធ្ងន់ថា ប្រជាជនកម្ពុជាជាប្រជាជាតិដែលមានមោទនភាព ស្រឡាញ់ជាតិមាតុភូមិ និងមិនស្វាគមន៍ ឬចង់ឱ្យមានវត្តមានឧក្រិដ្ឋជននៅក្នុងប្រទេសរបស់ពួកគេឡើយ។ លោកស្រីបញ្ជាក់ថា ការហៅកម្ពុជាថា "Scambodia" គឺជាការចោទប្រកាន់ដ៏អយុត្តិធម៌បំផុត ខណៈដែលរាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាកំពុងបញ្ចេញធនធានយ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់ ដើម្បីលុបបំបាត់ និងបង្រ្កាបប្រតិបត្តិការឧក្រិដ្ឋកម្មទាំងនេះ។

ពីលោកយាយ Christine មកពីអូស្ត្រាលី និងធ្លាប់រស់នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា បានបង្ហោះនៅលើបណ្តាញសង្គម Facebook យ៉ាងដូច្នេះថា
និយាយដោយស្មោះត្រង់ អ្នកមិនអាចមកដល់កម្ពុជា ហើយមិនសប្បាយរីករាយបាននោះឡើយ។ ប្រជាជននៅទីនេះតែងញញឹមរួសរាយរាក់ទាក់ ច្រៀង និងរាំ។ គ្រប់ទីកន្លែងតែងតែមាន ស្នាមញញឹម។ ប្រសិនបើអ្នកចុះពីយន្តហោះនៅភ្នំពេញ ហើយមិនទាន់បានឃើញស្នាមញញឹមក្នុងប៉ុន្មានវិនាទីដំបូងទេ នោះអ្នកពិតជាមិនបានចាប់អារម្មណ៍ឡើយ។ ខ្ញុំឈ្មោះ Christine អាយុ ៦៧ឆ្នាំ មកពីប្រទេសអូស្ត្រាលី។ ខ្ញុំពិតជាស្រឡាញ់ការរស់នៅកម្ពុជា និងរីករាយជួយការងារនៅសាលារៀននេះណាស់។

ខ្ញុំបានមកកម្ពុជាដំបូងនៅឆ្នាំ២០១៧ ក្នុងនាមជាភ្ញៀវទេសចរ ហើយខ្ញុំមានមគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍ដ៏អស្ចារ្យម្នាក់។ គាត់ឈ្មោះ Kiassa ជាបុរសម្នាក់ដែលគួរឲ្យស្រឡាញ់បំផុត។ ខ្ញុំចាំបានថាពេលខ្ញុំ ឡើងជិះឡានក្រុងជាមួយក្រុមរបស់យើង គាត់បានស្រែកច្រៀងភ្លាមៗ។ គាត់ច្រៀងបទខ្មែរពិរោះៗ ហើយយើងទាំងអស់គ្នាចាប់ផ្តើមទះដៃ និងសើច។ វាពិតជាសប្បាយណាស់ ហើយខ្ញុំគិតថានេះហើយ ជាអ្វីដែលទាក់ទាញខ្ញុំឲ្យមកកម្ពុជា៖ ប្រជាជននៅទីនេះពិតជារួសរាយរាក់ទាក់។

និយាយដោយស្មោះត្រង់ អ្នកមិនអាចមកទីនេះ ហើយមិនសប្បាយរីករាយបានឡើយ។ មនុស្សនាំសើច ច្រៀង និងរាំលេងយ៉ាងសប្បាយ។ គ្រប់ទីកន្លែងដែលអ្នកទៅ តែងតែមានស្នាមញញឹម។ ភាពរីករាយជាផ្នែកមួយនៃការរស់នៅរបស់ពួកគេ។ ពួកគេជាមនុស្សដែលមានបេះដូងបរិសុទ្ធ ស្លូតបូត ចិត្តល្អ រួសរាយបំផុត គ្មានការសម្ដែង ឬលាក់ពុតអ្វីឡើយ។ ប្រជាជនខ្មែរមានស្មារតីសហគមន៍ ខ្លាំងណាស់។ វាមិនសំខាន់ថាអ្នកមកពីណា ឬមានពណ៌សម្បុរអ្វីនោះទេ។ វាមិនសំខាន់សូម្បីតែអ្នកមានសម្បុរអ្វីទេ ក៏អ្នកអាចនឹងក្លាយជាសមាជិកនៃសហគមន៍ របស់ពួកគេភ្លាមៗនៅពេលអ្នកមកដល់ទីនេះ។ អ្នកនឹងត្រូវបានផ្តល់ងារមួយ ហើយអ្នកនឹងក្លាយជាផ្នែកមួយនៃគ្រួសារខ្មែរ។

ខ្ញុំមានងារជាច្រើន ប៉ុន្តែនៅសាលារៀននេះ ងារដែលខ្ញុំចូលចិត្តបំផុតគឺត្រូវបានគេហៅថា «យាយ»។ ហើយពាក្យ «យាយ» នេះពិតជាអស្ចារ្យ! វាជាពាក្យដែលល្អបំផុត។ ពេលខ្ញុំត្រឡប់ទៅអូស្ត្រាលីវិញ ហើយមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំនិយាយថា «សួស្តី Chris» ខ្ញុំប្រាប់ពួកគេថា «អត់ទេ! ហៅខ្ញុំថាយាយ! ខ្ញុំបានប្រាប់អ្នកពីមុនហើយ គឺយាយ!»។ អ្នកស្ម័គ្រចិត្តម្នាក់ដែលតែងតែមកបង្រៀននៅសាលារៀននេះ ឈ្មោះ Emma បានរៀបចំការប្រគំតន្ត្រីមួយដើម្បីកម្ពុជានៅប្រទេសអូស្ត្រាលីកាលពីឆ្នាំមុន។ ខ្ញុំក៏បានត្រឡប់ទៅអូស្ត្រាលីវិញដែរ ដូច្នេះខ្ញុំក៏បានទៅចូលរួម។ ពេលខ្ញុំដើរចូលទៅ មាននរណាម្នាក់ បានមករកខ្ញុំ សម្លឹងមើលខ្ញុំហើយនិយាយថា «អូ! លោកយាយ!» ហើយខ្ញុំក៏ឆ្លើយថា «អ្នកនិយាយត្រូវហើយ!»

ព្រោះនៅសាលារៀននេះ ខ្ញុំគឺជាលោកយាយម្នាក់។ នោះគឺជាតួនាទីរបស់ខ្ញុំ៖ «ធ្វើជាយាយម្នាក់សម្រាប់កុមារដ៏គួរឲ្យស្រឡាញ់ទាំងអស់នេះ»។ ហើយខ្ញុំរីករាយក្នុងការទទួលយកតួនាទីនោះ៕