(ភ្នំពេញ)៖ កូរ៉េខាងជើង បានចោទប្រកាន់ថា សមយុទ្ធយោធារួមគ្នារវាងសហរដ្ឋអាមេរិក និងកូរ៉េខាងត្បូង Iron Mace គឺជាការហាត់សមត្រៀមធ្វើសង្គ្រាមនុយក្លេអ៊ែរ ដែលមានគោលដៅប្រឆាំងនឹងក្រុព្យុងយ៉ាង។ ជាការឆ្លើយតប កូរ៉េខាងជើងបានប្រកាសពន្លឿនការពង្រឹងសមត្ថភាពនុយក្លេអ៊ែររបស់ខ្លួន ដើម្បីទប់ស្កាត់ការគំរាមកំហែង។

តើការប្រកួតប្រជែងអាវុធប្រល័យលោកនេះ កំពុងជួយទប់ស្កាត់សង្គ្រាម ឬបង្កើនហានិភ័យនៃការផ្ទុះសង្គ្រាមថ្មីនៅឧបទ្វីបកូរ៉េ?

សូមតាមដានការវិភាគរបស់ Fresh Exclusive៖

ខណៈសហរដ្ឋអាមេរិក និងកូរ៉េខាងត្បូង បានធ្វើសមយុទ្ធយោធារួមគ្នា ដើម្បីសម្របសម្រួលសមត្ថភាពនុយក្លេអ៊ែររបស់អាមេរិក ជាមួយកងកម្លាំងយោធាធម្មតារបស់កូរ៉េខាងត្បូង កូរ៉េខាងជើងបែរជាប្រកាសថា ខ្លួននឹងពន្លឿនការពង្រឹងសមត្ថភាពនុយក្លេអ៊ែរ ឱ្យកាន់តែខ្លាំងថែមទៀត។
នៅថ្ងៃទី២ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២៦ កូរ៉េខាងជើងបានចោទប្រកាន់សមយុទ្ធយោធា Iron Mace របស់អាមេរិក និងកូរ៉េខាងត្បូងថា ជាការហាត់សមត្រៀមធ្វើសង្គ្រាមនុយក្លេអ៊ែរ ដែលមានគោលដៅប្រឆាំងនឹងខ្លួន។

ការប្រកាសនេះធ្វើឡើងក្នុងបរិបទដែលភាពតានតឹងនៅឧបទ្វីបកូរ៉េកំពុងកើនឡើង ក្រោយហេតុការណ៍ផ្ទុះមីននៅតំបន់ព្រំដែន និងការបាញ់សាកល្បងមីស៊ីលរបស់កូរ៉េខាងជើង ដែលបង្កើនការព្រួយបារម្ភអំពីហានិភ័យនៃការប៉ះទង្គិចយោធាថ្មី។
តើការពង្រឹងអាវុធនុយក្លេអ៊ែររបស់កូរ៉េខាងជើង និងសមយុទ្ធរួមរបស់អាមេរិក–កូរ៉េខាងត្បូង កំពុងជួយទប់ស្កាត់សង្គ្រាម ឬបែរជាបង្កើនហានិភ័យនៃការផ្ទុះសង្គ្រាមថ្មីនៅឧបទ្វីបកូរ៉េ?

*ហេតុអ្វី សមយុទ្ធ Iron Mace ក្លាយជាចំណុចប្រឈមថ្មី?
សមយុទ្ធយោធា Iron Mace ដែលបានប្រព្រឹត្តទៅចាប់ពីថ្ងៃទី២៩ ខែកញ្ញា ដល់ថ្ងៃទី២ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២៦ មានគោលបំណងសម្របសម្រួលសមត្ថភាពនុយក្លេអ៊ែររបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ជាមួយកងកម្លាំងយោធាធម្មតារបស់កូរ៉េខាងត្បូង ដើម្បីពង្រឹងប្រសិទ្ធភាពនៃការទប់ស្កាត់ និងការឆ្លើយតបចំពោះការគំរាមកំហែងផ្នែកសន្តិសុខ។

ទោះជាយ៉ាងណា សមយុទ្ធនេះមិនមានន័យថា កូរ៉េខាងត្បូងទទួលបានអាវុធនុយក្លេអ៊ែរផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ។ វាជាការពង្រឹងកិច្ចសហប្រតិបត្តិការផ្នែកផែនការយោធា និងការសម្របសម្រួលសមត្ថភាពប្រយុទ្ធរវាងសម្ព័ន្ធមិត្តទាំងពីរ។

ប៉ុន្តែសម្រាប់កូរ៉េខាងជើង សមយុទ្ធនេះត្រូវបានមើលឃើញក្នុងទិសដៅផ្ទុយគ្នា។ លោក Kim Jong Sik មន្ត្រីជាន់ខ្ពស់នៃគណបក្សពលករកូរ៉េខាងជើង បានចោទប្រកាន់ថាសមយុទ្ធ Iron Mace គឺជាការហាត់សមត្រៀមធ្វើសង្គ្រាមនុយក្លេអ៊ែរ ដែលមានគោលដៅប្រឆាំងនឹងប្រទេសកូរ៉េខាងជើងរបស់លោក។

ចំណុចប្រឈមសំខាន់ គឺស្ថិតនៅលើការបកស្រាយខុសគ្នាអំពីគោលបំណងយោធា។ អ្វីដែលអាមេរិក និងកូរ៉េខាងត្បូង ចាត់ទុកថាជាវិធានការការពារ និងទប់ស្កាត់សង្គ្រាម បែរជាត្រូវបានកូរ៉េខាងជើងចាត់ទុកថាជាការត្រៀមវាយប្រហារ។ ភាពផ្ទុយគ្នានេះអាចបង្កើនការមិនទុកចិត្តគ្នា និងជំរុញឱ្យភាគីទាំងពីរបន្តពង្រឹងសមត្ថភាពយោធារៀងៗខ្លួន ដែលធ្វើឱ្យហានិភ័យនៃការប្រឈមមុខកាន់តែកើនឡើង។

*ហេតុអ្វីកូរ៉េខាងជើងប្តេជ្ញាពង្រឹងអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ?
កូរ៉េខាងជើង បានចាត់ទុកអាវុធនុយក្លេអ៊ែរជាមធ្យោបាយយុទ្ធសាស្ត្រដ៏សំខាន់ក្នុងការធានាសន្តិសុខ ការពាររបបដឹកនាំរបស់ខ្លួន និងទប់ស្កាត់ការធ្វើអន្តរាគមន៍យោធាពីខាងក្រៅ ជាពិសេសពីសហរដ្ឋអាមេរិក និងសម្ព័ន្ធមិត្ត។

ការប្រកាសនៅថ្ងៃទី២ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២៦ បង្ហាញថា ព្យុងយ៉ាងនៅតែប្រកាន់ខ្ជាប់គោលនយោបាយពង្រឹងសមត្ថភាពនុយក្លេអ៊ែរ ដោយចាត់ទុកការបង្កើនអាវុធទាំងនេះជាការឆ្លើយតបចំពោះការគំរាមកំហែងផ្នែកសន្តិសុខ។

អ្វីដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ គឺការចេញមុខរបស់លោក Kim Jong Sik មន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ដែលមានតួនាទីពាក់ព័ន្ធនឹងការអភិវឌ្ឍមីស៊ីល និងអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ ដើម្បីពន្យល់អំពីជំហររបស់កូរ៉េខាងជើង។ អ្នកជំនាញកូរ៉េខាងត្បូងមួយចំនួន បានបកស្រាយថា ការចេញមុខនេះអាចជាសញ្ញានៃការពង្រីកតួនាទីរបស់លោក ពីការអភិវឌ្ឍអាវុធទៅកាន់ការរៀបចំគោលនយោបាយនុយក្លេអ៊ែរ។

តាមទស្សនៈយុទ្ធសាស្ត្រ អាវុធនុយក្លេអ៊ែរ អាចបំពេញមុខងារសំខាន់ពីរ។ ទីមួយ គឺការទប់ស្កាត់ ឬកំញើញគូប្រជែងមិនឱ្យហ៊ានបើកការវាយប្រហារ ដោយសារការភ័យខ្លាចចំពោះការសងសឹកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។ ទីពីរ គឺការបង្កើនឥទ្ធិពល និងអំណាចចរចារបស់រដ្ឋ ដែលកាន់កាប់អាវុធទាំងនេះ នៅក្នុងទំនាក់ទំនងអន្តរជាតិ។

ប៉ុន្តែការពង្រឹងអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ ក៏មានភាពផ្ទុយគ្នាមួយដែរ។ ខណៈកូរ៉េខាងជើងចាត់ទុកអាវុធទាំងនេះជាមធ្យោបាយការពារសន្តិសុខរបស់ខ្លួន អាមេរិក និងកូរ៉េខាងត្បូងអាចមើលឃើញថា វាជាការគំរាមកំហែងដែលតម្រូវឱ្យពួកគេបង្កើនសមត្ថភាពយោធាតបវិញ។

ដូច្នេះ ការបង្កើនអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ អាចជួយពង្រឹងសមត្ថភាពទប់ស្កាត់សង្គ្រាមទ្រង់ទ្រាយធំ ប៉ុន្តែមិនអាចធានាថា ការប៉ះទង្គិចយោធានឹងមិនកើតឡើងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាអាចជំរុញការប្រកួតប្រជែងអាវុធ និងបង្កើនហានិភ័យនៃការប្រឈមមុខដោយសារការយល់ច្រឡំ។

*ពីការផ្ទុះមីននៅព្រំដែនដល់ការបាញ់មីស៊ីល
ភាពតានតឹងរវាងកូរ៉េទាំងពីរ មិនមែនកើតឡើងត្រឹមតែសមយុទ្ធយោធា Iron Mace នោះទេ ប៉ុន្តែមានឧបទ្ទវហេតុយោធាជាបន្តបន្ទាប់នៅតំបន់ព្រំដែន ដែលបង្កើនការមិនទុកចិត្តគ្នារវាងប្រទេសទាំងពីរ។

នៅថ្ងៃទី២១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៦ ទាហានកូរ៉េខាងត្បូងបីនាក់បានរងរបួសដោយសារការផ្ទុះមីននៅតំបន់គ្មានយោធា (DMZ)។ កូរ៉េខាងត្បូងបានចោទប្រកាន់កូរ៉េខាងជើងថាជាអ្នកដាក់មីន ខណៈព្យុងយ៉ាងបានបដិសេធការចោទប្រកាន់នេះ។
បន្ទាប់មក នៅថ្ងៃទី២៩ ខែកញ្ញា កងទ័ពកូរ៉េខាងត្បូងបានប្រកាសថា ខ្លួនបានរកឃើញមីនប្រឆាំងមនុស្សនៅជិតទីតាំងផ្ទុះ ដែលខ្លួនកំណត់ថាជាប្រភេទមីនមានប្រភពពីកូរ៉េខាងជើង។

ភាពតានតឹងបានបន្តកើនឡើង នៅថ្ងៃទី២៩ ខែតុលា នៅពេលទីភ្នាក់ងារព័ត៌មាន AP រាយការណ៍ដោយដកស្រង់កងទ័ពកូរ៉េខាងត្បូងថា កូរ៉េខាងជើងបានបាញ់មីស៊ីលបាលីស្ទិកចម្ងាយខ្លីប្រមាណ១០គ្រាប់ឆ្ពោះទៅសមុទ្រខាងកើត។ សកម្មភាពនេះបានបន្ថែមក្តីព្រួយបារម្ភអំពីស្ថិរភាពសន្តិសុខនៅឧបទ្វីបកូរ៉េ។

ក្នុងបរិបទនេះ ហានិភ័យដ៏សំខាន់មួយគឺ ការប៉ះទង្គិចយោធាកម្រិតតូច អាចរីកធំឡើង ដោយសារការឆ្លើយតបតបតគ្នារវាងភាគីទាំងពីរ។

ជាឧទាហរណ៍ ការផ្ទុះមីន ការបាញ់ព្រមាន ឬការឆ្លងកាត់ខ្សែព្រំដែនដោយអចេតនា អាចបង្ខំឱ្យមេបញ្ជាការនៅជួរមុខធ្វើការសម្រេចចិត្តយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ ក្នុងស្ថានភាពដែលព័ត៌មានមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់។ ប្រសិនបើភាគីម្ខាង បកស្រាយសកម្មភាពរបស់ភាគីម្ខាងទៀតថាជាការវាយប្រហារដោយចេតនា ការឆ្លើយតបយោធាអាចបង្កឱ្យមានការសងសឹកជាបន្តបន្ទាប់ និងធ្វើឱ្យជម្លោះកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ។

ដូច្នេះ គ្រោះថ្នាក់នៃសង្គ្រាមថ្មីមិនចាំបាច់ចាប់ផ្តើមពីការសម្រេចចិត្តរបស់មេដឹកនាំក្នុងការបើកសង្គ្រាមទ្រង់ទ្រាយធំឡើយ។ វាអាចចាប់ផ្តើមពីឧបទ្ទវហេតុតូចមួយនៅព្រំដែន ដែលរីកធំឡើងដោយសារការយល់ច្រឡំ ការគណនាខុស និងការបរាជ័យក្នុងការគ្រប់គ្រងវិបត្តិ។

*តើចិន ជប៉ុន និងអាមេរិកមានតួនាទីអ្វី?
វិបត្តិនៅឧបទ្វីបកូរ៉េ មិនមែនជាបញ្ហារបស់កូរ៉េទាំងពីរតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាបញ្ហាសន្តិសុខដែលពាក់ព័ន្ធនឹងអាស៊ីបូព៌ាទាំងមូល ជាពិសេសផលប្រយោជន៍យុទ្ធសាស្ត្ររបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ចិន និងជប៉ុន។

សហរដ្ឋអាមេរិកមានសម្ព័ន្ធភាពការពារជាតិជាមួយកូរ៉េខាងត្បូង និងជប៉ុន ហើយបានដាក់ពង្រាយកងទ័ពនៅក្នុងប្រទេសទាំងពីរ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើមានសង្គ្រាមធ្ងន់ធ្ងរផ្ទុះឡើងនៅឧបទ្វីបកូរ៉េ អាមេរិកអាចប្រឈមនឹងការសម្រេចចិត្តដ៏សំខាន់ក្នុងការការពារសម្ព័ន្ធមិត្ត និងផលប្រយោជន៍សន្តិសុខរបស់ខ្លួន។

ចំណែកជប៉ុនវិញ មានផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ក្នុងការទប់ស្កាត់ការគំរាមកំហែងដោយមីស៊ីល និងការរីករាលដាលនៃជម្លោះយោធាមកកាន់ទឹកដីរបស់ខ្លួន។ ប្រសិនបើសង្គ្រាមរាលដាលដល់មូលដ្ឋានយោធាអាមេរិកនៅជប៉ុន ឬប៉ះពាល់ដល់សន្តិសុខជប៉ុនដោយផ្ទាល់ ទីក្រុងតូក្យូអាចត្រូវប្រឈមនឹងជម្រើសយោធា និងនយោបាយដ៏លំបាក។

ចំពោះចិន ដែលមានព្រំដែនគោកជាប់កូរ៉េខាងជើង ការរក្សាស្ថិរភាពនៅឧបទ្វីបកូរ៉េមានសារៈសំខាន់ទាំងផ្នែកសន្តិសុខ និងភូមិសាស្ត្រនយោបាយ។ ទីក្រុងប៉េកាំងមានផលប្រយោជន៍ក្នុងការទប់ស្កាត់ការរីករាលដាលនៃសង្គ្រាម ការហូរចូលនៃជនភៀសខ្លួន និងការផ្លាស់ប្តូរតុល្យភាពកម្លាំងយោធានៅជិតព្រំដែនរបស់ខ្លួន។

ក្នុងបរិបទនេះ សង្គ្រាមរវាងកូរ៉េទាំងពីរ អាចមិនបញ្ចប់ត្រឹមព្រំដែនកូរ៉េឡើយ។ វាអាចរាលដាលទៅជាវិបត្តិសន្តិសុខក្នុងតំបន់ ប៉ះពាល់ដល់ផ្លូវពាណិជ្ជកម្មសមុទ្រ ខ្សែច្រវាក់ផ្គត់ផ្គង់ និងស្ថិរភាពសេដ្ឋកិច្ចអាស៊ីបូព៌ា។ ក្នុងសេណារីយ៉ូធ្ងន់ធ្ងរ វាក៏អាចបង្កើនហានិភ័យនៃការចូលពាក់ព័ន្ធផ្នែកយោធារបស់អាមេរិក ជប៉ុន និងចិន ដើម្បីការពារសន្តិសុខ និងផលប្រយោជន៍យុទ្ធសាស្ត្ររៀងៗខ្លួនផងដែរ។

ដូច្នេះ គ្រោះថ្នាក់ធំបំផុតនៃវិបត្តិនៅឧបទ្វីបកូរ៉េ មិនមែនស្ថិតត្រឹមការផ្ទុះសង្គ្រាមរវាងកូរ៉េខាងជើង និងកូរ៉េខាងត្បូងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើហានិភ័យដែលជម្លោះក្នុងតំបន់មួយ អាចរីករាលដាលទៅជាការប្រឈមមុខរវាងមហាអំណាច ដែលមានអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖
ការប្រកាសរបស់កូរ៉េខាងជើងនៅថ្ងៃទី២ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២៦ បង្ហាញថា ការប្រកួតប្រជែងអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ នៅឧបទ្វីបកូរ៉េកំពុងបន្ត ខណៈការមិនទុកចិត្តគ្នានៅតែជាឧបសគ្គធំចំពោះសន្តិភាព។

អាមេរិក និងកូរ៉េខាងត្បូងចាត់ទុកសមយុទ្ធរួមជាមធ្យោបាយទប់ស្កាត់សង្គ្រាម ខណៈកូរ៉េខាងជើងចាត់ទុកការពង្រឹងអាវុធនុយក្លេអ៊ែរជាការការពារខ្លួន។ ទស្សនៈផ្ទុយគ្នានេះ អាចបង្កើនហានិភ័យនៃការប៉ះទង្គិច និងការរីករាលដាលទៅជាវិបត្តិសន្តិសុខក្នុងតំបន់។

មេរៀនសំខាន់គឺថា អាវុធនុយក្លេអ៊ែរអាចជួយទប់ស្កាត់សង្គ្រាមធំ ប៉ុន្តែការយល់ច្រឡំ ឬឧបទ្ទវហេតុតូចមួយ អាចក្លាយជាផ្កាភ្លើងបង្កសង្គ្រាមដ៏ធំបាន។ ជាពិសេសក្នុងបរិបទដែលសណ្តាប់ធ្នាប់អន្តរជាតិកំពុងរងសម្ពាធពីវិបត្តិជាច្រើន ការប៉ះទង្គិចនៅឧបទ្វីបកូរ៉េ អាចបង្កើនហានិភ័យនៃការប្រឈមមុខរវាងមហាអំណាច និងសូម្បីតែសង្គ្រាមទ្រង់ទ្រាយពិភពលោក ប្រសិនបើវិបត្តិនេះមិនអាចគ្រប់គ្រងបានទេ៕