(ភ្នំពេញ)៖ «អ្វីដែលខ្ញុំបានយកចិត្តទុកដាក់សង្កេតឃើញ នឹងក្លាយជាអ្វីដែលខ្ញុំពិបាកមើលរំលង»។ ជីវិតសម័យទំនើបអាចដំណើរការលឿនជាងការយកចិត្តទុកដាក់របស់យើង។ យើងដើរកាត់ដើមឈើ ខណៈដែលភ្នែកសម្លឹងមើលអេក្រង់។

យើងបរិភោគអាហារដោយមិនបានចាប់អារម្មណ៍រសជាតិ។ យើងប្រើទឹកដោយមិនបានស្តាប់សំឡេងវា ហើយចូលក្នុងបន្ទប់ដោយមិនបានសង្កេតសីតុណ្ហភាព ឬគុណភាពខ្យល់។

សតិគឺជាការហ្វឹកហាត់យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះបទពិសោធន៍ក្នុងពេបច្ចុប្បន្នដោយភាពច្បាស់លាស់។ វាមិនមែនជាការធ្វើឱ្យចិត្តទទេ ឬគេចចេញពីការទទួលខុសត្រូវឡើយ។ វាជាការសង្កេតគំនិត អារម្មណ៍ អ្វីដែលរាងកាយទទួលដឹង សកម្មភាព និងលក្ខខណ្ឌជុំវិញ ដោយមិនប្រញាប់ប្រតិកម្មភ្លាមៗ។

សតិចំពោះបរិស្ថានចាប់ផ្តើមពីបទពិសោធន៍ផ្ទាល់។ សូមសង្កេតខ្យល់ មុនពេលបើកឧបករណ៍។ មើលបរិមាណអាហារនៅក្នុងចាន។ ស្តាប់មើលថាតើក្បាលម៉ាស៊ីនទឹកនៅបើកចោលដែរឬទេ។ សង្កេតសត្វល្អិតមួយមុននឹងសម្រេចថាវាជាសត្វបង្កគ្រោះថ្នាក់។ ការឈប់សង្កេតមួយភ្លែតនេះបង្កើតឱកាសឱ្យយើងជ្រើសរើស។

បើគ្មានសតិ ទម្លាប់នឹងដំណើរការដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ ប៉ុន្តែនៅពេលមានសតិយើងអាចសួរថា តើចាំបាច់ត្រូវបើកភ្លើងនេះឬទេ? តើវត្ថុនេះអាចប្រើឡើងវិញបានឬទេ? តើគួរទុកសត្វនោះឱ្យរស់នៅដោយមិនរំខានឬទេ? ហើយតើព័ត៌មានដែលយើងបានទទួលអាចទុកចិត្តបានឬទេ?

សតិក៏ជួយការពារចិត្តពីភាពអស់សង្ឃឹមផងដែរ។ ព័ត៌មានបរិស្ថានអាចក្លាយជាលំហូរមិនចេះចប់អំពីរឿងគ្រោះថ្នាក់។ យើងគួរបន្តទទួលព័ត៌មានប៉ុន្តែចិត្តក៏ត្រូវការដែនកំណត់ ការសម្រាក ប្រភពព័ត៌មានដែលអាចទុកចិត្តបាន និងការភ្ជាប់ជាមួយសកម្មភាពដែលអាចជួយកែលម្អស្ថានភាព។

ការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះបច្ចុប្បន្ន មិនមែនជាការមិនអើពើនឹងអនាគតឡើយ។ វាជាវិធីដែលយើងប្រឈមមុខនឹងអនាគតដោយស្មោះត្រង់។ផែនការត្រូវបានរៀបចំនៅថ្ងៃនេះ។ ទម្លាប់ត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរនៅថ្ងៃនេះ។ហើយមេត្តាករុណាក៏ត្រូវបានអនុវត្តនៅថ្ងៃនេះដែរ។

ធម្មជាតិអាចជួយការអនុវត្តសតិតាមរយៈសំឡេង ផ្ទៃដែលយើងប៉ះពាល់ចលនា និងការប្រែប្រួល។ ប៉ុន្តែសតិមិនចាំបាច់មានតែនៅក្នុងព្រៃ ឬសួនច្បារនោះទេ។ យើងអាចអនុវត្តសតិនៅក្នុងថ្នាក់រៀន រថយន្តក្រុងផ្សារ ផ្ទះបាយ ឬតាមដងផ្លូវក្នុងទីក្រុង។ សតិអាចមាននៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលយើងត្រូវការការយកចិត្តទុកដាក់។

យើងមិនគួរប្រើសតិជាហេតុផលសម្រាប់ទទួលយកភាពអយុត្តិធម៌ដោយស្ងៀមស្ងាត់ឡើយ។ ការមើលឃើញបញ្ហាយ៉ាងច្បាស់ អាចបង្ហាញថាមានលក្ខខណ្ឌមួយដែលត្រូវការសកម្មភាពរួម។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងភាពក្លាហានអាចជួយពង្រឹងគ្នាទៅវិញទៅមក។

សូមសាកល្បងធ្វើសកម្មភាពធម្មតាមួយយ៉ាងយឺតៗ ដូចជាការផឹកទឹកលាងពែង បើកបង្អួច ឬដើរក្រោមដើមឈើ។ សូមសង្កេតសម្ភារៈអារម្មណ៍ និងផលវិបាកនៃសកម្មភាពនោះ។

ពិភពលោកអាចមើលទៅមានអត្ថន័យច្រើនជាងមុន ព្រោះការយកចិត្តទុកដាក់របស់អ្នកបានត្រឡប់មកវិញ។ ទំនាក់ទំនងនេះមិនមែនទើបត្រូវបានបង្កើតឡើងពីភាពទទេឡើយ។ វាគ្រាន់តែត្រូវបានស្តារឡើងវិញពីការមើលរំលង។

អ្វីដែលយើងសង្កេតឃើញ ងាយឱ្យយើងយល់។ អ្វីដែលយើងយល់ងាយឱ្យយើងឱ្យតម្លៃ។ ហើយអ្វីដែលយើងឱ្យតម្លៃ ងាយឱ្យយើងចង់ការពារ។

ការយកចិត្តទុកដាក់អាចត្រូវបានហ្វឹកហាត់តាមរយៈការកត់ត្រា។ ការថតរូបពីទីតាំងដដែលរៀងរាល់ខែ ការកត់ត្រាមួយបន្ទាត់អំពីភ្លៀង ឬការរាយបញ្ជីប្រភេទសត្វដែលបានមកដល់ អាចបង្កើតការចងចាំដែលមានរយៈពេលវែងជាងការសង្កេតតែមួយភ្លែត។ សតិ និងការសង្កេតជួយពង្រឹងគ្នាទៅវិញទៅមក។

គោលបំណងមិនមែនប្រមូលទិន្នន័យឥតឈប់ឈរឡើយ។គោលបំណងគឺរក្សាការយល់ដឹងចំពោះការប្រែប្រួលដែលមានអត្ថន័យហើយឆ្លើយតបនៅពេលការថែរក្សាត្រូវបានទាមទារ។

តាមការពិចារណាបែបព្រះពុទ្ធសាសនា សតិជាការរំលឹកឱ្យយើងរក្សាការដឹងខ្លួនជានិច្ច។ នៅពេលភ្ជាប់ជាមួយសម្បជញ្ញៈ វាជួយឱ្យយើងយល់ពីគោលបំណង ភាពសមស្រប និងផលវិបាក មុនពេលធ្វើសកម្មភាព។

ការពិចារណាសម្រាប់ថ្ងៃនេះ តើទម្លាប់បរិស្ថានអ្វីមួយដែលខ្ញុំតែងធ្វើដោយស្វ័យប្រវត្តិ ព្រោះខ្ញុំកម្របានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះវា?

សកម្មភាពសម្រាប់ថ្ងៃនេះ សូមអនុវត្តសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃមួយយ៉ាងយឺតៗ ហើយកត់ត្រាថា តើអ្វីចូលមក អ្វីចេញទៅ និងជម្រើសអ្វីដែលអ្នកចាប់ផ្តើមមើលឃើញ។

ការប្តេជ្ញាចិត្តសម្រាប់ថ្ងៃនេះ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងយកចិត្តទុកដាក់ពេញលេញចំពោះសកម្មភាពធម្មតាៗហើយអនុញ្ញាតឱ្យការដឹងខ្លួនជួយស្តារការថែរក្សាឡើងវិញ។ «នៅពេលយើងការពារធម្មជាតិ គឺយើងកំពុងការពារសព្វសត្វទាំងឡាយ រួមទាំងខ្លួនយើងផងដែរ»៕